Friday, May 9

ഓര്മ്മകളിലേക്ക് ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര (നാലാം ഭാഗം)


 
    രണ്ടാം ഭാഗത്തിലും മൂന്നാം ഭാഗത്തിലും വിവരിച്ചത് ഹൊസൂരിലേക്കുള്ള എന്‍റെ ആദ്യ യാത്രയെ കുറിച്ചായിരുന്നു. ആ യാത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടിപ്പോള്‍ രണ്ടര വര്‍ഷമാവാന്‍ പോവുന്നു. പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്നിട്ടും  ഹൊസൂരിലേക്ക് ഒരു യാത്ര കൂടി നടത്താന്‍ കഴിഞില്ല. തിരക്കായിരുന്നു. കാലത്ത്‌ കോളജില്‍ പോവണം, വൈകിട്ട് കളിയ്ക്കാന്‍ പോവണം, പിന്നെ രാത്രി വൈകുവോളം ക്ലബ്ബില്‍ കുത്തിയിരുന്ന് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നാട്ടുകാരുടെ കുറ്റങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് രസിക്കണം. ഇതിനിടയില്‍ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോവാന്‍ എവിടെ നേരം? ഇങ്ങനെ കളിച്ചും ചിരിച്ചും തെണ്ടിത്തിരിഞ്ഞും നടന്ന് പ്രീ ഡിഗ്രിയുടെ രണ്ടു വര്‍ഷം കടന്നു പോയി.

 

വര്‍ഷം 2000, സെപ്റ്റംബര്‍ മാസം. ഡിഗ്രി ഒന്നാം വര്‍ഷ ഓണപ്പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു. ഇനി പത്തു നാള്‍ ലീവ്. പത്തു ദിവസം എന്ത് ചെയ്യണം എന്നാലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഹൊസൂരിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയാലോ എന്ന ഒരു തോന്നല്‍. ബാംഗ്ലൂര്‍ മുഴുവന്‍ ചുറ്റിക്കറങ്ങാം, ഹൊസൂരിലെ പഴയ പരിചയങ്ങള്‍ പുതുക്കുകയും ആവാം.

 

അങ്ങനെ അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം ഒറ്റപ്പാലത്തു നിന്നും ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് നേരിട്ടുള്ള തീവണ്ടിയില്‍ തന്നെ പോവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അധികം ആരോടും പറയാന്‍ നിന്നില്ല. കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞാല്‍ അവരെയും കൊണ്ടു പോവേണ്ടി വരും. കൊണ്ടു പോയാല്‍ മാത്രം പോര, അവരുടെ തീറ്റയും ഉറക്കവും എല്ലാം ഞാന്‍ തന്നെ നോക്കേണ്ടി വരും.

 

തീവണ്ടിക്കായി പ്ലാറ്റ്ഫോം ബെഞ്ചില്‍ കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒറ്റപ്പാലം ടൌണില്‍ തന്നെ താമസിക്കുന്ന മറ്റൊരാള്‍ കൂടി എന്‍റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അയാളും ബാംഗ്ലൂര്‍ വണ്ടിക്കായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ബാംഗ്ലൂരില്‍ ഒരു പെയിന്റ് ഷോപ്പ് നടത്തുകയാണ് പുള്ളി. ഞങ്ങള്‍ കുറെ നാട്ടു വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒറ്റപ്പാലം സ്റ്റേഷന്‍ ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്താണ്. വറ്റി വരണ്ട പുഴക്കഭിമുഖമായിട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നിരുന്നത്. അവിടെയിരുന്ന് നോക്കിയാല്‍ വിശാലമായ മണല്‍പ്പരപ്പും മായന്നൂര്‍ പാലവും കാണാം. പുഴയില്‍ പ്രത്യേകം ആളനക്കം ഒന്നും തന്നെയില്ല. മണല്‍ വാരുന്നവരെയോ മറ്റു ജോലിക്കാരെയോ കാണാനില്ല. സായാഹ്ന സൂര്യന്‍ പടിഞ്ഞാറെ മാനത്ത് തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നുണ്ട്. ഒഴിഞ്ഞ പുഴയില്‍ അങ്ങിങ്ങായുള്ള നീര്‍ച്ചാലുകളില്‍ സൂര്യ കിരണങ്ങള്‍ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം തീര്‍ക്കുന്നതും നോക്കി ഞങ്ങളിരുന്നു. തീവണ്ടി വരുന്നത് വരെയും ഞങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

 

തീവണ്ടി വന്നതും ഞങ്ങള്‍ തിക്കിത്തിരക്കി കയറിപ്പറ്റി. രണ്ടു പേര്‍ക്കും രണ്ടിടത്തായിട്ടാണ് ഇരിപ്പിടം കിട്ടിയത്‌. വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. കിഴക്കോട്ട് നീങ്ങുന്ന വണ്ടിയില്‍ ഇടതുഭാഗത്തായി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. തീവണ്ടി സ്റ്റേഷന്‍ പിന്നോട്ടോടി മറഞ്ഞു ഒപ്പം  ഇരുനൂറു മീറ്റര്‍ അകലെയായി കാണപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു മനയും കാഴ്ചയില്‍ നിന്നു മാഞ്ഞു. വരിക്കാശ്ശേരി മന തന്നെയാണോ ഇത് എന്ന് സംശയമുണ്ട്. പിന്നീടൊരിക്കലും ഞാന്‍ ഇതേക്കുറിച്ച് ആരോടും തിരക്കാന്‍ പോയിട്ടില്ല. ഇന്ന് പലരും വരിക്കാശ്ശേരി മന കാണാനായി ഒറ്റപ്പാലത്ത്‌ വരാറുണ്ട്. സിനിമാ ഷൂട്ടിംഗ് നടക്കാറുള്ളത് കൊണ്ട് മിക്കവാറും ഏതെങ്കിലും സിനിമാ താരങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഉണ്ടാവും. അതായിരിക്കാം അവിടെ സന്ദര്‍ശകരുടെ തിരക്ക്‌.

 

തീവണ്ടിയുടെ വേഗത കൂടുന്തോറും പുറം കാഴ്ചകള്‍ക്ക് നിറം മങ്ങിത്തുടങ്ങി. സൂര്യന്‍ അസ്തമിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇനി പാലക്കാടാണ് അടുത്ത സ്റ്റേഷന്‍. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നിര്‍ത്താതെയുള്ള ഓട്ടമാണ്. ഇത് ഡയറക്റ്റ് ബാംഗ്ലൂര്‍ വണ്ടിയാണ്. സാധാരണ, രാവിലെ പട്ടാമ്പിയില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ട് കോയമ്പത്തൂര്‍ ചെന്ന് മാറിക്കയറിയാണ് പോവാറ്. തീവണ്ടികള്‍ മാറിക്കയറണമെന്ന ബുദ്ധിമുട്ടൊഴിച്ചാല്‍ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ട് പകല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ ധൈര്യമായി പോവാം എന്നത് കൊണ്ട് അത് തന്നെയാണ് ഇഷ്ടവും.

 

ആദ്യത്തെ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് രണ്ടര വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞതിനാല്‍ ഒറ്റക്ക് പോവുന്ന എനിക്ക് വഴി തെറ്റുമോ എന്ന ഭയത്താല്‍ എന്‍റെ നേരെ ജേഷ്ഠനും സഹപാഠിയുമായ മുജീബ്‌ തന്നെയാണ് ഒറ്റപ്പാലം വഴി ഡയറക്റ്റ് ട്രെയിന്‍ ഉള്ള കാര്യം പറഞ്ഞതും അതില്‍ തന്നെ പോയാല്‍ മതി എന്ന് നിര്‍ബന്ധിച്ചതും (എല്‍ പി  ക്ലാസുകളില്‍ ഇക്ക രണ്ടു കൊല്ലം തോറ്റതിനാല്‍ ഞാനും ഇക്കയും നാലാം ക്ലാസ്‌ മുതല്‍ പത്താം ക്ലാസ്‌ വരെ ഒരേ ക്ലാസില്‍ ആണ് പഠിച്ചു വന്നത്. പിന്നെ ഇക്ക തോറ്റിട്ടില്ല, അല്ല, അവര്‍ തോല്‍പ്പിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. കാരണം ഇനിയും തോറ്റാല്‍ ഞാന്‍ സീനിയറും പുള്ളി ജൂനിയറും ആവും എന്നത് ടീച്ചര്‍മാര്‍ മുന്‍കൂട്ടി കണ്ട് ഒരു അത്യാഹിതം ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു.)

 

ആദ്യത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം മുജീബും ഞാനും ഷംസുവും തിരിച്ചുവന്ന് ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം പത്താം ക്ലാസ്‌ പരീക്ഷയുടെ റിസള്‍ട്ട്‌ വന്നു. ഞാന്‍ സെക്കന്റ്‌ ക്ലാസില്‍ ജയിച്ചു. മുജീബ്‌ തോല്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. ഷംസു ഒമ്പതില്‍ നിന്ന് പത്തിലേക്ക്‌ ജയിച്ചു. മുജീബ്‌ ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഡിപ്ലോമക്കും ഒപ്പം തോറ്റ വിഷയം എഴുതാനായി റ്റൂഷനും ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പ്രീ ഡിഗ്രിക്ക് കൊമേഴ്സിനു ചേര്‍ന്നു. ഇതിനിടയില്‍ മുജീബ്‌ പഠനം മതിയാക്കി എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുവെട്ടിച്ച് എങ്ങോട്ടോ ഒളിച്ചോടി. അവനെ അന്വേഷിക്കേണ്ട എന്ന ഒരു കത്തും നാളുകള്‍ക്ക്‌ ശേഷം വീട്ടിലെത്തി. പഠനത്തില്‍ ഉള്ള താല്പര്യക്കുറവോ മറ്റെന്തോ പ്രശ്നമോ കാരണമാണ് അവന്‍ നാട് വിട്ടു പോയത്‌. അവന്‍ അയച്ച കത്തിന്‍റെ ഫ്രം അഡ്രസ്‌ ഗൂഡല്ലൂര്‍ എന്ന്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ നൗഷാദ്ക്ക തന്നെയാണ് അങ്ങോട്ടു പോയി ആളെ കണ്ടു പിടിച്ചത്‌.

 

മടങ്ങി വരവിനു ശേഷം കുറച്ചു കാലം ഹൊസൂരില്‍ ജേഷ്ഠന്മാരോടൊപ്പമായിരുന്നു അവന്‍. ഹൊസൂരില്‍ മൂത്ത ജേഷ്ഠന്‍ അഷ്‌റഫ്‌(മുത്തുക്ക) ഗള്‍ഫ്‌ ബസാര്‍ എന്ന പേരില്‍ മറ്റൊരു ഷോപ്പ് തുടങ്ങിയതിനാല്‍ ഇവന്‍റെ സഹായവും അവര്‍ക്ക്‌ ആവശ്യമായി വന്നു. അത് കൊണ്ട് ബാംഗ്ലൂരിലേക്കുള്ള തീവണ്ടി സമയവും ഏതെല്ലാം സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് എപ്പോഴെല്ലാം ഏതെല്ലാം ട്രെയിന്‍ ഉണ്ടെന്നും അവന് നന്നായി അറിയാം. ഞാന്‍ ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ മുജീബ്‌ ഹൊസൂരില്‍ നിന്നും മടങ്ങിവന്ന് ചിത്രം വര പഠിക്കാനായി പട്ടാമ്പി ശില്പചിത്ര ഫൈന്‍ ആര്‍ട്സില്‍ ചേര്‍ന്നു. ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം അതും ഉപേക്ഷിച്ചു. നന്നായി വരക്കുമെങ്കിലും ആ ഫീല്‍ഡിലേക്ക് പുള്ളി പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതേയില്ല.

 

 

ട്രെയിനില്‍ കുറെയേറെ മലയാളികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. മലയാളികളോടൊപ്പം പാട്ടും പാടി കളിച്ചുല്ലസിച്ചാണ് യാത്ര. കലാമണ്ഡലത്തില്‍ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു നൃത്താധ്യാപകനും (പേര് ഓര്‍മ്മയില്ല) ആ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ട്രെയിനില്‍ വെച്ച് ഹൊസൂരിലിറങ്ങേണ്ട രണ്ടു പേരെ കണ്ടുമുട്ടി. ജേഷ്ഠന്മാരുടെ പേരും ഞങ്ങളുടെ ഹോട്ടലിന്‍റെ പേരും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക്‌ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അവരും വര്‍ഷങ്ങളായി ഹൊസൂരില്‍ കച്ചവടം നടത്തി വരുന്നവരാണ്.

 

ഹൊസൂര്‍ എത്തിയാല്‍ വലതു ഭാഗത്ത് ഒരു ചെറിയ കുന്നും അതിന്‍റെ മേലെയുള്ള കത്തുന്ന ബള്‍ബുകളും ദൂരെ നിന്നെ കാണാം എന്ന് പോരാന്‍ നേരം മുജീബ്‌ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ പരിചയക്കാരെ കിട്ടിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി അത് നോക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. എന്നിട്ടും, ഇരുട്ടില്‍ ഒരു വിസ്മയക്കാഴ്ചയായി  നിലനിന്നിരുന്ന ആ കുന്നും അതിന്മേല്‍ നിന്നുള്ള ദീപാലങ്കാരങ്ങളും ഞാന്‍ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു. നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നതിനാല്‍ നല്ല തണുത്ത കാറ്റടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

ഞങ്ങള്‍ എളാപ്പ എന്ന് വിളിക്കുന്ന എന്‍റെ വല്ല്യുമ്മയുടെ അനുജത്തിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് ബാവക്കാടെ റൂമില്‍ ചെന്ന് കയറി. കുറച്ചു നേരം കിടന്നുറങ്ങി. തീവണ്ടിയില്‍ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയവര്‍ അവരുടെ റൂമുകളിലേക്ക് പോയി. ഞാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഹക്കീം ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. പുലര്‍ച്ചെ ഹോട്ടലില്‍ എത്തി. കുഞ്ഞുമോനിക്കയായിരുന്നു കാഷ് കൌണ്ടറില്‍. പ്രയാസമൊന്നും ഇല്ലാതെ എത്തിയതില്‍ അവര്‍ക്കും സന്തോഷമായി. മിണ്ടാതെ വണ്ടി കയറിയതാണെങ്കിലും ഞാന്‍ ഇങ്ങോട്ട് പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് വീട്ടില്‍ നിന്നും ഫോണ്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു.

 

ആദ്യ ദിവസം എനിക്കെന്തോ അനാഥത്വം അനുഭവപ്പെട്ടു. പഴയ മുഖങ്ങളൊന്നും കാണുന്നില്ല. മനോഹരനും കൊടിഞ്ഞി മുഹമ്മദലിയും കൂളി വേലായുധനും മാട്ടായ സിദ്ദിക്കയുമടക്കം പലരും ഹൊസൂര്‍ വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. മനോഹരന്‍ കക്കാട്ടിരിയില്‍ തന്നെ പെയിന്‍റിംഗ് പണിയുമായി കൂടി. കൊടിഞ്ഞി മുഹമ്മദലി അണ്ണമ്മാരുമായി വഴക്കും വക്കാണവും കൂടി ഹൊസൂരില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റാതെ വന്നപ്പോള്‍ മെല്ലെ നാട് പിടിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ പുള്ളിയുടെ കല്യാണവും കഴിഞ്ഞ് അതില്‍ ഒരു കുഞ്ഞും ജനിച്ചു എന്ന് കൂടി അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

 

ഹൊസൂരിലെ പേ ബംഗ്ലാവില്‍ ഇപ്പോള്‍ കുറെ പുതുമുഖങ്ങളായി. ആലങ്കോട് അസറു, അനുജന്‍  ബഷീര്‍, പട്ടിശേരി സിദ്ദിക്ക്, കക്കാട്ടിരിക്കാരായ ഫാറൂക്ക്,സന്തോഷ്‌, കുഞ്ഞുമോന്‍(പൂച്ച), തിരുനാവായക്കാരന്‍ റാഫി, അങ്ങനെ കുറെയേറെപ്പേര്‍. പക്ഷെ, പഴയ കലാപരിപാടികളില്‍ മാത്രം യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല. പാട്ടിനൊപ്പം ആടാന്‍ മനോഹരനും കൊടിഞ്ഞിയും ഇല്ലെന്നുള്ള ഒരു കുറവു മാത്രം. ആളുകളുടെ പരിഹാസം സഹിക്കവയ്യാതായപ്പോള്‍ സ്ട്രോങ്ങ്‌ മണികന്‍ഠന്‍ വെടിനിര്‍ത്തല്‍ ഉടമ്പടിയുണ്ടാക്കി ഇപ്പോള്‍ അടങ്ങിയൊതുങ്ങിക്കഴിയുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചിരിക്കാനുള്ള കുറെ അവസരം നഷ്ടമായി. എങ്കിലും കഥകള്‍ക്ക്‌ യാതൊരു പഞ്ഞവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്നത്തെ രാത്രിയും അവര്‍ കഥ പറഞ്ഞിരുന്നു. നൗഷാദ്ക്ക നേരത്തെ കിടന്നതിനാല്‍ ആരും പാടാന്‍ തയാറായില്ല. റാഫിയെ ഫൂളാക്കിയ കഥയാണ് ആ രാത്രിയില്‍ ഞാനാദ്യം കേട്ടത്. റാഫി ഹൊസൂരിലേക്ക് ആദ്യമായി വന്ന് രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് ഈ സംഭവം. തമിഴിലെ ഏറ്റവും പുളിച്ച തെറി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു കൊണ്ട് ആ സാധനം ഒരു കിലോ വാങ്ങി വരാനായി റാഫിയെ എല്ലാവരും അടുത്തുള്ള തമിഴന്‍റെ കടയിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. കയ്യില്‍ നൂറു രൂപയും കൊടുത്തു. റാഫി ആ തെറിയും ഉരുവിട്ട് കൊണ്ട് തമിഴന്‍റെ കടയില്‍ ചെന്ന് കയറി. ഒന്നുമറിയാത്ത റാഫിയെ അവര്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, പറഞ്ഞതു മുഴുവന്‍ തന്തക്കാണെന്ന് മാത്രം.
 

 

എനിക്ക് ആവശ്യമായ അല്ലറ ചില്ലറ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനായി പഴയ അണ്ണാച്ചിപ്പെണ്ണിന്‍റെ കടയിലേക്ക് തന്നെ ഓടി. (സാധനങ്ങള്‍ സ്റ്റോക്ക്‌ ചെയ്തു വെക്കുന്ന പരിപാടി  നൗഷാദ്ക്ക എന്തോ കാരണത്താല്‍ നിര്‍ത്തി.) അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് പൂര്‍ണിമയുടെ അമ്മയായിരുന്നു. അവളെവിടെ എന്ന ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ കസിന്‍സ് കൂടിയായ റാഫിയോടും ബഷീറിനോടും തിരക്കി. ബഷീര്‍ മുഖം ഒന്ന് കനപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ചോദ്യം.

"എന്തിനാ അവളെ?

"അല്ല, വെറുതെ ചോദിച്ചതാ..അറിയാന്‍ വേണ്ടി.."ഞാന്‍ ഒഴുക്കന്‍ മട്ടില്‍ മറുപടി കൊടുത്തു.

"ആ നീയിപ്പം അങ്ങനെ അറിയണ്ട, അവളെ നോക്കാന്‍ ഇവിടെ ആളുണ്ട്"

ആരാ അത്? എന്‍റെ ചോദ്യം

ഞാന്‍ തന്നെ, ബഷീര്‍ കൂസലില്ലാതെ മറുപടി തന്നു.

ഞാന്‍ ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു. അപ്പോഴാണ്‌ റാഫി അവന്‍റെ വണ്‍ വേ പ്രേമത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറഞ്ഞത്.

ഒരു തുണ്ട് കടലാസില്‍ "നാന്‍ ഉന്നെ കാതലിക്കിറേന്‍" എന്നെഴുതി അവന്‍ അവള്‍ക്ക് കൊടുത്തു. സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി പൈസ കൊടുത്ത കൂട്ടത്തിലാണ് ഈ കടലാസും തിരുകി വെച്ചത്. അവള്‍ അത് കണ്ടതും അവനെ ഒന്ന് തറപ്പിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ അവന്‍ സോറി പറഞ്ഞ് കടലാസ് പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചെടുത്തു.

 

അതിനു ശേഷം പലപ്പോഴും അവന്‍ അവളുടെ ഇഷ്ടം അറിയാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവള്‍ പ്രതികരിച്ചതേയില്ല. ഇപ്പോഴും ബഷീര്‍ ശ്രമം തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നെ വിരട്ടിയത് പോലെത്തന്നെ മറ്റുള്ളവരെയും ബഷീര്‍ വിരട്ടിയിരുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഇനി സാധനങ്ങള്‍ സ്റ്റോക്ക്‌ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന് നൗഷാദ്ക്ക മനസ്സിലാക്കിയത്‌. (അനില്‍ കുംബ്ലെക്ക് പത്തു വിക്കറ്റ് തികയ്ക്കാനായി ശ്രീനാഥ് ലൂസാക്കി എറിഞ്ഞത്‌ പോലെ, ബാക്കിയുള്ളവരും ബഷീറിന് വേണ്ടി വഴിമാറിക്കൊടുക്കുകയായിരുന്നു) പക്ഷെ, അവന്‍റെ ശ്രമങ്ങളൊന്നും വിജയിക്കില്ല എന്നും അവനറിയാം. മുറച്ചെറുക്കനുമായി അവളുടെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചു കഴിഞ്ഞ കാര്യവും അവന്‍ തന്നെയാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. അത് കൊണ്ടാണ് അവളെ അധികനേരം കടയില്‍ കാണാത്തതും. കടയിലിരിക്കാന്‍ മറ്റാരും ഇല്ലാതെ വന്നാല്‍ മാത്രമേ അവള്‍ കടയില്‍ വരാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവളുടെ വീടിനോട് ചേര്‍ന്ന് തന്നെയാണ് കടയും. പൂര്‍ണിമയെ നോക്കി നില്‍ക്കാനല്ലാതെ ഒന്നും പറയാന്‍ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നത് കൊണ്ട് ബഷീറിനെ ഓവര്‍ ടേക്ക് ചെയ്ത് പ്രണയിക്കാനൊന്നും ഞാനും മിനക്കെട്ടില്ല.

 

 

പത്തു നാള്‍ തികയ്ക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു പോന്നു. ബാംഗ്ലൂര്‍ യാത്ര നടന്നില്ല. കൂടെ വരാന്‍ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നെ തനിയെ വിടാന്‍ ഇക്കാക്കമാര്‍ക്ക്‌ ധൈര്യം പോരായിരുന്നതിനാല്‍ ഹൊസൂരില്‍ തന്നെ ചുറ്റിയടിച്ചു തിരിച്ചു പോരേണ്ടി വന്നു.  

 

 

ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഒരു പുലര്‍ച്ചെ വീട്ടിലേക്ക്‌ ഒരു ഫോണ്‍ വിളി വന്നു. വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന നൗഷാദ്ക്കയാണ് ഫോണ്‍ എടുത്തത്. ഞാന്‍ കോളജിലേക്ക്‌ പോവാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു.

 

   നൗഷാദ്ക്ക ഫോണ്‍ താഴെ വെച്ച് ഉമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് വിഷമത്തോടെ പറയുന്നത് കേട്ടു..

ഉമ്മാ കൊടിഞ്ഞി മുഹമ്മദലി മരിച്ചത്രെ. ഇന്നലെയാണത്രെ മരണമുണ്ടായത്.

എങ്ങനെയാ മരിച്ചത്‌.? ഉമ്മ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളും അവിടേക്കോടിയെത്തി..

ഷോക്കടിച്ചിട്ടാണത്രെ!!പവര്‍കട്ട്‌ സമയത്ത് കുളിമുറിയില്‍ ഒരു ബള്‍ബ് കണക്ഷന്‍ കൊടുക്കുകയായിരുന്നു...മെയിന്‍ സ്വിച് ഓഫാക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. സമയം പോയതറിയാതെ ജോലി തുടരുന്നതിനിടക്ക് കറന്‍റ് വരുകയും ഷോക്കേറ്റു മരിക്കുകയും ചെയ്തു. കുളിമുറിയില്‍ വെള്ളം തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നതിനാല്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അങ്ങോട്ടടുക്കാനും രക്ഷപ്പെടുത്താനും കഴിഞ്ഞില്ല.

 

കോളജിലേക്കുള്ള വഴിയെ സ്ട്രോങ്ങ്‌ മണികണ്‍ഠനെ കണ്ടു. അവന്‍ ഹൊസൂര്‍ വിട്ടു പോന്നിട്ടിപ്പോള്‍ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി. കൊടിഞ്ഞിയുടെ മയ്യിത്ത്‌ കാണാന്‍ പോവണം എന്ന് അവന്‍ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പോവാനൊത്തില്ല. എത്ര പാര വെച്ചാലും എത്ര കളിയാക്കിയാലും അവനെന്‍റെ നല്ല സുഹൃത്തായിരുന്നു എന്ന് മണികണ്‍ഠന്‍ വ്യസനത്തോടെ ഓര്‍ത്തു. എന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക് രണ്ടരക്കൊല്ലം മുമ്പത്തെ ഒരു സായാഹ്നവും മനോഹരനും കൊടിഞ്ഞിയും ആസ്വദിച്ചാടിത്തീര്‍ത്ത ആ മനോഹരഗാനവും ഒഴുകിയെത്തി.

അല്ലാഹു കൊടിഞ്ഞിയുടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും പൊറുത്തു കൊടുക്കുമാറാകട്ടെ...ആമീന്‍

Sunday, October 20

എന്‍റെ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങള്‍



 
    തലക്കെട്ട്‌ കണ്ട് നെറ്റി ചുളിഞ്ഞല്ലേ.. പേടിക്കണ്ട. ഗാന്ധിജിയുടെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ വായിച്ച ത്രില്ലില്‍ ഒരു ലേഖനം എഴുതുകയൊന്നുമല്ല. എന്‍റെ തന്നെ ചില പരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കുകയാണ്. എല്ലാം എന്‍റെ ചോരത്തിളപ്പുള്ള പ്രായത്തില്‍ അഥവാ അഞ്ചിനും പതിനഞ്ചിനും ഇടയ്ക്കുള്ള പ്രായത്തില്‍.

 

ഞാന്‍ ആദ്യം പരീക്ഷിച്ചത്‌ എന്‍റെ ടീച്ചറുടെ ക്ഷമയായിരുന്നു. അതും മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍. പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ നല്ല വെളുപ്പും സൗന്ദര്യവും ഉണ്ടായിരുന്ന സുഫൈജക്ക് മുന്‍ബെഞ്ചിലിരുന്നിരുന്ന ഹക്കീമിന്‍റെ പേരില്‍ ഹക്കീമറിയാതെ കത്തെഴുതി നല്‍കിയാണ് ഞാന്‍ എന്‍റെ പരീക്ഷണ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കമിടുന്നത്‌. കൂട്ടുകാരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങിയാണ് നന്നായി എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയാമായിരുന്ന എനിക്ക് ആ പണി ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്. സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ബെഞ്ച്‌മേറ്റുകള്‍ക്ക്‌ മലയാളം നല്ല വശമില്ലായിരുന്നു. (ഓ ഇത് തമിള്‍ മീഡിയം ആയിരിക്കും എന്ന് വിചാരിക്കണ്ട, അ എന്നും അമ്മ എന്നും എഴുതാന്‍ ടീച്ചര്‍ ബോര്‍ഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞാല്‍ "ആ ടീച്ചറുടെ അമ്മയായിരിക്കും" എന്ന് പിറുപിറുക്കുന്നവരായിരുന്നു അവര്‍.)   

 

    നല്ല ബഷീറിയന്‍ സാഹിത്യത്തില്‍ ഒന്നാന്തരം പ്രണയലേഖനം എഴുതി സുഫൈജയുടെ ബാഗില്‍ തിരുകി വെച്ച് അത് പൊട്ടുന്നതും കാത്ത് ഞങ്ങളിരുന്നു. അത് പൊട്ടി എന്ന് മാത്രമല്ല, കത്തെഴുതിയ എന്‍റെയും പിടിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റിക്കൊടുത്ത കൂട്ടുകാരുടെയും കൈ വെള്ളയും പൊട്ടി. കിട്ടിയ കത്ത് സുഫൈജ നേരെ ടീച്ചര്‍ക്ക്‌ കൈമാറിയതാണ് ബോംബ്‌ പെട്ടെന്ന്‍ പൊട്ടിത്തെറിക്കാന്‍ കാരണമായത്. ഹക്കീമിന് തല്ലു കിട്ടുന്നതും കാത്തിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ ആകെ വിഡ്ഢികളായത് ടീച്ചറുടെ ബുദ്ധിയുദിച്ചപ്പോഴാണ്. കാരണം, ആ തെണ്ടിക്ക് എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയില്ലായിരുന്നു (എന്നിട്ടാണ് മുന്‍ ബെഞ്ചില്‍ കേറി ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്). അവിടെയും തീര്‍ന്നില്ല. എനിക്ക് നന്നായി എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ടീച്ചര്‍ എന്നെ പിടിച്ചു മുന്‍ബെഞ്ചിലിരുത്തുക കൂടി ചെയ്തപ്പോഴാണ് ആ പ്രേമലേഖനം എഴുതിയത് വല്ലാത്തൊരു അബദ്ധമായിപ്പോയി എന്ന് മനസ്സിലായത്‌.

 

ആദ്യത്തെ പ്രേമലേഖനം ചീറ്റിപ്പോയ ഞങ്ങള്‍ പിന്നെയും പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഷാഹിദ്‌ ബെഞ്ചില്‍ നിന്നും താഴെ വീണ് തലപൊട്ടി. അതും എന്‍റെ തലയില്‍ തന്നെ ചാര്‍ത്തി കൂട്ടുകാര്‍ കൈയൊഴിഞ്ഞു. അവരായിരുന്നു കാലൊടിഞ്ഞ ബെഞ്ചിന്‍റെ ഒടിഞ്ഞ കാല്‍ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടില്‍ വെച്ച് ഷാഹിദിനെ അതില്‍ ക്ഷണിച്ചിരുത്തിയത്. മാനം നോക്കി ബെഞ്ചിലിരുന്ന ഷാഹിദ്‌ മൂക്കും കുത്തി താഴെ വീണു. ഗോട്ടി(ഗോലി) കളിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി താഴത്തെ സിമന്‍റ് കൂട്ടുകാര്‍ പണ്ടേ ഇളക്കിയിരുന്നതിനാല്‍ തറയിലുണ്ടായിരുന്ന കല്ലിലാണ് ഷാഹിദിന്‍റെ തല വെച്ച് കുത്തിയത്‌. ഷാഹിദ്‌ അലമുറയിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാവരും എന്‍റെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി. അവരെ ആദ്യം അത് പഠിപ്പിച്ചത് ഞാനായത് കൊണ്ട് ഷാഹിദിനെ വീഴ്ത്താന്‍ അവര്‍ വെച്ച കെണിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം എനിക്കാണത്രെ. ഷാഹിദ്‌ മരിച്ചു പോയാല്‍ നരകത്തില്‍ പോവേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ അന്നുച്ചക്ക് ഒരുപാടു കരഞ്ഞു. കണ്ടുകൊണ്ട് വന്ന മാഷ്‌ കാര്യം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ കാര്യം വിശദീകരിക്കുകയും എന്‍റെ നിരപരാധിത്വം ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ മാഷ്‌ എന്നെ സാരമില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ, ആ ദുഃഖം അടുത്ത വര്‍ഷം ഉണ്ടായില്ല. മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ചെയ്ത കലാപരിപാടി നാലാം ക്ലാസില്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ തടിയനായ അര്‍ഷാദ്‌ എന്നെ പിടിച്ചു തല്ലി. അര്‍ഷാദിനെ തിരിച്ചു തല്ലാനായി ഞാന്‍ ഏഴാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന കുഞ്ഞുമോനിക്കാനെ പോയി വിളിച്ചോണ്ട് വന്നെങ്കിലും ഇക്ക അര്‍ഷാദിനെ വാര്‍ണിംഗ് കൊടുത്തു വിടുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ഇനി ആവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ അടി കിട്ടുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാണ് പുള്ളി പോയത്‌. അര്‍ഷാദിനു രണ്ടു കിട്ടുന്നതും കാത്തിരുന്ന എനിക്ക് ആകെ നിരാശയായി. ഇക്ക അര്‍ഷാദിനെ തല്ലണമെങ്കില്‍ അര്‍ഷാദിനെ ഒന്നു കൂടി വീഴ്ത്തണം. അപ്പോള്‍ അര്‍ഷാദ്‌ എന്നെ തല്ലും, എന്നെ തല്ലിയാല്‍ ഇക്ക അര്‍ഷാദിനെ തല്ലും. ഹാ അത് കൊള്ളാം. പക്ഷെ, പിന്നീട് അര്‍ഷാദ്‌ ഞങ്ങളുടെ ബെഞ്ചില്‍ വന്നിരുന്നതേയില്ല. അങ്ങനെ അര്‍ഷാദിനെ തല്ലു കൊള്ളിക്കാനുള്ള വഴിയും അടഞ്ഞു.

 

പിന്നത്തെ പരീക്ഷണം ഞങ്ങളുടെ മൊല്ലാക്കയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നിരുന്ന കോഴിയുടെ മേല്‍ കല്ലെറിഞായിരുന്നു. പണ്ട് കൂട്ടുകാര്‍ പറ്റിച്ച ഷാഹിദ്‌ തന്നെയായിരുന്നു ഈ പന്തയത്തിന്‍റെ സൂത്രധാരന്‍. ബെഞ്ചില്‍ നിന്നും കൂട്ടുകാര്‍ വീഴ്ത്തിയതിന്‍റെ കാരണവും ഇത് തന്നെയാണ്. ഷാഹിദിന് കുരുട്ടു ബുദ്ധിയാണ്. ആരെയാണ് എങ്ങനെയാണ് പറ്റിക്കുക എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. കിണറ്റിന്കരയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കോഴിയെ കല്ലെറിഞ്ഞ് കിണറ്റില്‍ ചാടിക്കുക എന്ന ഈ പന്തയവും ഞങ്ങളെ പറ്റിക്കാനുള്ള ഒരടവായിരുന്നു. മൊല്ലാക്കയുടെ കോഴിയെ കല്ലെറിഞ്ഞു കിണറ്റില്‍ ചാടിച്ചാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ മദ്രസയില്‍ ചെന്നാല്‍ നല്ല അടികിട്ടും എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാണ് ഷാഹിദ്‌ ഈ കുതന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചത്‌. എല്ലാവരും നിരന്നു നിന്ന് കോഴിയെ കല്ലെറിയാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ എന്‍റെ ഏറില്‍ കോഴി കിണറ്റിലേക്ക്‌ വീണു. ഞങ്ങള്‍ ആഹ്ലാദത്തോടെ ആര്‍പ്പുവിളി തുടങ്ങി.

 

ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയമായിരുന്നതിനാല്‍ വീട്ടില്‍ ചായ കുടിക്കാന്‍ വന്നിരുന്ന മൊല്ലാക്ക ഇത് കണ്ടു കൊണ്ട് വന്നു. മൊല്ലാക്ക ഓടിവന്ന് കിണറ്റില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ കൊഴിയതാ എന്‍റെയും ഷാഹിദിന്‍റെയും പേര് വിളിച്ചു പറയുന്നു. (ഞങ്ങള്‍ക്കങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്‌)

എങ്ങനെയാടാ കോഴി കിണറ്റില്‍ വീണത്. ഞങ്ങളോടാണ് ചോദ്യം.

അത് നാസര്‍ കല്ലെറിഞ്ഞിട്ടതാ..ഷാഹിദ്‌ ഉടനെ മറുപടി കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് കൊ ക്ക ക്കോ ക്കോ എന്നു ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഞാനും വിട്ടില്ല. അതേയ് ഷാഹിദ്‌ പറഞ്ഞിട്ടാ...

ഷാഹിദ്‌ പറഞ്ഞാല്‍ നീ കോഴിയെ കല്ലെറിയുമോ?

ഇവനാണ് ആദ്യം എറിഞ്ഞത്‌. ആരുടെ ഏറിനാണ് കോഴി കിണറ്റില്‍ ചാടുക എന്ന് നോക്കിയതാ...

എന്‍റെ കോഴിയെ വെച്ചാണോഡാ..നിന്‍റെയൊക്കെ പന്തയം.. ഹമുക്കീങ്ങളെ..മൊല്ലാക്ക നിന്ന് കിതച്ചു.

ആരൊക്കെയോ വന്ന് കോഴിക്ക് കയറി വരാന്‍ പാകത്തില്‍ ഒരു കുട്ടയും അതില്‍ കുറെ അരിയും ചോറും പലഹാരങ്ങളും ഇട്ടു കൊടുത്തു. കോഴി കുട്ടയില്‍ കയറും, കുറെ കൊത്തിത്തിന്നും, കുട്ട അനങ്ങുന്നത് കണ്ടാല്‍ കിണറ്റിലേക്ക് തന്നെ ഇറങ്ങും. ഇങ്ങനെ കുട്ടയിലെ തീറ്റ തീര്‍ന്നു പോയപ്പോള്‍ കോഴി പിന്നെ കുട്ടയില്‍ കയറാതെയായി. ക്ഷമകെട്ട് മൊല്ലാക്കയുടെ മക്കള്‍ കോഴിക്ക് ഒരേറ് വെച്ച് കൊടുത്തെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായില്ല. ഇന്റര്‍വെല്‍ തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വെച്ച് പിടിപ്പിച്ചു. ക്ലാസിലെത്തിയാല്‍ മൊല്ലാക്ക നിന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലും എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും എന്നെ പേടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ നെഞ്ചിടിപ്പോടെ മൊല്ലാക്ക വരുന്നതും കാത്തിരുന്നു. കോഴിയെ കിട്ടിയത് കൊണ്ടോ, ഞാന്‍ പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായിരുന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ സ്വതവേ ചൂടനായിരുന്ന മൊല്ലാക്ക എന്നെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.

 

                                   (തുടരും)

Tuesday, August 27

പനിനീര്‍പ്പൂവിന്‍റെ ഉപമ

 

    പ്രണയം ഏറെ സുഖകരമായിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിയത്‌ എപ്പോഴാണ്?. എപ്പോഴോ ഒരിക്കല്‍ കൂടെ നടന്നവള്‍ വഴി പിരിഞ്ഞു പോയപ്പോള്‍. പിന്നെയൊരിക്കലും കണ്ടില്ല. മനസ്സില്‍ ഇത്തിരിപ്പോലും സ്നേഹം ഇല്ലാത്തവളെയാണ് ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചതെന്ന് പിന്നീട് മനസ്സിലായി. ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഓര്‍ത്തുവെക്കാനായി ഒരു പ്രണയമില്ല. പറയാന്‍ ഒരു കാമുകിയുമില്ല.

 

എന്‍റെ പ്രണയം നിശബ്ദമായിരുന്നു. അതിന്‍റെ ഭാഷ വാചാലമായിരുന്നു. അതില്‍ ഞാന്‍ സൗന്ദര്യവും പണത്തൂക്കവും തിരഞ്ഞില്ല.

 

ഓര്‍മ്മകള്‍ കുന്നുകൂടിയപ്പോള്‍ ഞാനറിഞ്ഞു. പ്രണയം ഒരു സങ്കല്‍പ്പമാണ്. പ്രണയം മനസ്സുകളില്‍ ഉടലെടുക്കുന്നു. ശരീരം അതിന്‍റെ ചാലകമാണ്. സൗന്ദര്യമാണ് അതിന്‍റെ കാന്തികശക്തി. ഒന്ന് മറ്റൊന്നിനെ തുണക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ പ്രണയമില്ല.

 

പ്രണയകാലത്തെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് നിറം പകരാനായി അവള്‍ക്ക് ഞാനൊരു പനിനീര്‍ പൂ കൊടുത്തിരുന്നു.

 

അത് മുടിയില്‍ ചൂടിക്കൊണ്ട് അവള്‍ മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞു.

 

"നീ ഈ പനിനീര്‍ പൂ പോലെയാണ്"

 

ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ഞാനാ വര്‍ണ്ണനയാസ്വദിച്ചു.

 

ഇന്ന് ഞാനറിയുന്നു.

 

അവള്‍ മുടിയില്‍ ചൂടിയ ആ പനിനീര്‍പ്പൂവായിരുന്നു ഞാന്‍.

 

അതു വാടിയപ്പോള്‍ അവള്‍ പുതിയതൊന്ന് ചൂടി.

 

അത് കൊടുത്തവനോടും അവള്‍ പറഞ്ഞു.

 

"നീ ഈ പനിനീര്‍ പൂ പോലെയാണ്".

Sunday, August 11

ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ് – എന്ത്? എന്തിന്?





    ദിവസങ്ങളോളം കാട്ടില്‍ അലഞ്ഞു നടന്ന് ശേഖരിച്ച ഒരു ചാക്ക് മലര്‍പ്പൊടിയുമായി അയാള്‍ വീട്ടിലേക്ക്‌ നടന്നു. കയ്യില്‍ അയാളുടെ സന്തത സഹചാരിയായ വടിയും ഉണ്ട്. വീട്ടിലെത്തി മലര്‍പ്പൊടി മുഴുവന്‍ ഒരു വലിയ മണ്‍കലത്തിലാക്കി ഉറിയില്‍ കെട്ടി അയാള്‍ അതിന്‍റെ താഴെ കിനാവു കണ്ടിരുന്നു.

 

താനീ മലര്‍പ്പൊടി ചന്തയില്‍ കൊണ്ട് പോയി നല്ലൊരു വിലക്ക് വില്‍ക്കും. ആ പൈസ കൊണ്ട് ലക്ഷണമൊത്ത ഒരു ആടിനെ വാങ്ങിക്കും. ആ ആടിനെ വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വന്നാല്‍ ഏതാനും  മാസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അത് പ്രസവിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ അതില്‍ രണ്ടു കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായേക്കാം. ചിലപ്പോള്‍ മൂന്നു കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായേക്കാം. പിന്നെ അവയെയും വളര്‍ത്തും, അവയും പ്രസവിച്ചു കൂട്ടും. അങ്ങനെ തൊഴുത്ത് മുഴുവന്‍ ആടുകളെ കൊണ്ട് നിറയുമ്പോള്‍ അവയുടെ പാല്‍ വിറ്റും ആടുകളെ ഓരോന്നായി വിറ്റും താന്‍ വല്യ പണക്കാരനാകും. 

അങ്ങനെ പണം സമ്പാദിച്ച് താന്‍ സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിക്കും. വിവാഹം ആര്‍ഭാടമായി ത്തന്നെ നടത്തും. അവളെ പൊന്നു പോലെ നോക്കും. കാലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ അഞ്ചാറ് കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാവും. അവരെയെല്ലാം വളര്‍ത്തി വലുതാക്കി സ്കൂളില്‍ പറഞ്ഞയക്കും. ചിലപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ നല്ല വികൃതി കാണിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. വികൃതി സഹിക്ക വയ്യാതായാല്‍ ഈ ചൂരല്‍ കൊണ്ട് ചന്തിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരൊറ്റ അടി.

അയാള്‍ കയ്യിലിരുന്ന വടി ആഞ്ഞു വീശി. അയാളുടെ തലയ്ക്കു മേലെയിരുന്ന ഉറിയില്‍ വടി തട്ടി ഉറിയിലെ മണ്‍പാത്രം ഉടഞ്ഞ് മലര്‍പ്പൊടിയെല്ലാം അയാളുടെ മേലേക്ക്‌ വീണു.

 

ഇതിനെയാണ് മലര്‍പ്പൊടിക്കാരന്‍റെ സ്വപ്നം എന്ന് ഉപമയായി പറയുന്നത്.

 

ഈ കഥ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ കാരണമുണ്ട്. ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ് വരുന്നു എന്ന് കേള്‍ക്കുന്നതിനു മുമ്പേ അതിന്‍റെ കുറെ പദ്ധതികളെപ്പറ്റിയായിരുന്നു നാടാകെ ചര്‍ച്ച. ആദ്യം തന്നെ ശബരിമല പാതയുടെ വികസനത്തിന് കോടികള്‍ ധനസഹായം നല്‍കുന്നു എന്നെല്ലാം വാര്‍ത്ത‍ പരക്കുന്നത് കണ്ടു.  

 

ഇപ്പോള്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും തന്നെ കേള്‍ക്കാനില്ല.

 

ഗവണ്‍മെന്റ് എന്തുകൊണ്ടോ ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗിനെ പ്രോല്‍സാഹിപ്പിക്കാന്‍ മുന്നോട്ടു വരുന്നില്ല. സമാന്തര ബാങ്കിംഗ് ഒരിക്കലും നിലവിലെ ബാങ്കിംഗ് സമ്പ്രദായത്തെ ബാധിക്കില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല ബാങ്കിംഗ് മേഖലയില്‍ ആരോഗ്യകരമായ കിട മത്സരത്തിനു വഴി വെക്കുകയും ചെയ്യും. അഭ്യസ്ത വിദ്യരായ ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്ക് തൊഴില്‍ നേടിയെടുക്കാനും സ്വയം സംരംഭങ്ങള്‍ തുടങ്ങാനും സാധിക്കും. വലിയൊരു ജനവിഭാഗത്തിന്‍റെ കാലങ്ങളായുള്ള ആവശ്യമാണ് ഇത്. ഇതിനെ നിസാരവല്‍ക്കരിക്കുന്നത് ഒരു പാര്‍ട്ടിക്കും ഒരു ഗവണ്‍മെന്റിനും ഗുണം ചെയ്യില്ല.

 

ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ് – എന്ത്? എന്തിന്?



    ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്ത് പ്രകാരം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പലിശരഹിത ബാങ്കിംഗ് സമ്പ്രദായമാണ് ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ്. ഇതിന്‍റെ അടിത്തറ ലാഭം പങ്കു വെക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യമാണ്. ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ് പണമിറക്കുന്ന ബിസിനസില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന ലാഭത്തിന്‍റെ അനുപാതം/ശതമാനം നിക്ഷേപത്തിന്‍റെ/മൂലധനത്തിന്‍റെ മേല്‍ എത്രയാണോ ആ റേറ്റ് ആയിരിക്കും വായ്പയുടെ മേല്‍ ഈടാക്കുന്ന ലാഭവിഹിതം. ഒരു നിശ്ചിത തുക ഈടാക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താല്‍ വായ്പയിനത്തില്‍ ഇതര ബാങ്കുകള്‍ക്ക് വെല്ലുവിളിയാവില്ല ഇസ്ലാമിക് ബാങ്കിംഗ്. പലിശക്ക്‌ ബദലാകുന്ന ഈ സമ്പ്രദായത്തെ ഒരു പക്ഷെ ദോഷൈകദൃക്കുകള്‍ പരിഹസിച്ചേക്കാം. അതും ഇതും തമ്മിലെന്ത് വ്യത്യാസം എന്ന് പുച്ഛിച്ചേക്കാം?

വ്യത്യാസം പ്രധാനമായും ഇസ്ലാമിക തത്വാധിഷ്ഠിതമാണ്. ഇസ്ലാമിക വിധിവിലക്കുകള്‍ അറിയാവുന്നവര്‍ക്ക് ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും.



മുസ്ലിംകള്‍ ഗൗരവത്തിലെടുക്കുന്ന പ്രധാനമായ ചില വ്യത്യാസങ്ങള്‍:-

 

1      ഇസ്ലാമിക ബാങ്ക് അക്കൌണ്ടുകളില്‍ നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുന്ന പണം പലിശ ഇടപാടുകള്‍ക്ക് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

2      അവര്‍ക്ക്‌ ലഭിക്കുന്ന വായ്പയുടെ മേല്‍ പലിശ ഈടാക്കുന്നില്ല. (മേല്‍ പറഞ്ഞ ലാഭവിഹിതം ഈടാക്കാതെയും വായ്പ നല്‍കാറുണ്ട്).

3      ബാങ്ക് എക്കൌണ്ടില്‍ നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുന്ന പണം ലാഭകരമായ ബിസിനസില്‍ മുതലിറക്കി അതിന്‍റെ ലാഭത്തിന്‍റെ പങ്ക് നിക്ഷേപകനും ലഭിക്കുന്നു. (ചില ബാങ്കുകളില്‍ ഈ രീതി കാണാനിടയില്ല.)

4      ബാങ്കിംഗ് ഉള്‍പ്പെടെ ഏതൊരു ബിസിനസിന്‍റെയും പ്രധാന പ്രവര്‍ത്തന ലക്ഷ്യം ലാഭം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണെങ്കില്‍ ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗിന്‍റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം സാമൂഹിക നന്മയാണ്. സാധാരണക്കാരുടെയും അല്ലാത്തവരുടെയും സാമ്പത്തിക ഉന്നമനവും പുരോഗമനവും ആണ് ഈ ബാങ്കിംഗ് സമ്പ്രദായം പ്രധാനമായും ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഇതിന് വേണ്ടി നിക്ഷേപകന്‍റെ പണം ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയേക്കാം.



ഇതിന്‍റെ ഗുണഭോക്താക്കള്‍:-



ഇതിന്‍റെ ഗുണഭോക്താക്കള്‍ എന്നതിലുപരി ഇതിന്‍റെ ആവശ്യക്കാര്‍ എന്നതാണ് ശരി. ജാതിമതഭേദമന്യേ എല്ലാവര്‍ക്കും ഉപകാരപ്രദമായിരിക്കും ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ്. ഇതിന്‍റെ ആവശ്യക്കാരെ മാത്രമാണ് താഴെ എണ്ണിപ്പറയുന്നത്. ഒരിക്കലും ഒരു കാറ്റും ജാതി തിരിച്ചോ മതം തിരിച്ചോ വീശുന്നില്ല, ഒരു മഴയും അങ്ങനെയല്ല പെയ്യുന്നത്, സൂര്യനുദിക്കുന്നതും അങ്ങനെയല്ല.



1     പള്ളി - മദ്രസകള്‍, അനാഥ-അഗതി മന്ദിരങ്ങള്‍, അറബിക് കോളജുകള്‍

           

പതിനായിരക്കണക്കിന് വരുന്ന പള്ളി, മദ്രസ, അറബിക് കോളജുകള്‍, അനാഥ അഗതി മന്ദിരങ്ങള്‍, സകാത് ഹൗസ് എന്നീ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ നിന്നുമുള്ള വരുമാനം ഇസ്ലാമിക് ബാങ്കുകളിലേക്ക് ഒഴുക്കാം. ഒരു ടൌണിനെ കേന്ദ്രീകരിച്ചാല്‍ തന്നെ അതിന്‍റെ ചുറ്റുവട്ടത് തന്നെ പള്ളികളും മദ്രസകളും അനാഥ അഗതി മന്ദിരങ്ങളുമൊക്കെ ചേര്‍ന്ന് നൂറു കണക്കിന് സ്ഥാപനങ്ങള്‍ കാണും. നിലവിലെ ബാങ്കുകളില്‍ ഈ പണം വന്നു ചേരുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍ അവയ്ക്കും യാതൊരു വ്യാപാര നഷ്ടവും ഇല്ല.



2     മേല്‍ പറഞ്ഞ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ജീവനക്കാര്‍.



മേല്‍ പറഞ്ഞ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ജീവനക്കാര്‍ക്ക്‌ ശമ്പളം ബാങ്ക് വഴി നല്‍കാം. ഇതര ബാങ്കിംഗ് സമ്പ്രദായം ഹറാം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് കൊണ്ട്, പള്ളി മുദരിസുമാര്‍ ബാങ്ക് ഇടപാടുകളില്‍ നിന്നും വിദൂരത്താണ്. (ആവശ്യത്തിന് പണയം വെക്കാന്‍ ഓടുന്ന മുദരിസുമാരും ഉണ്ട്) അവരുടെ ശമ്പളത്തില്‍ നിന്നും ഒരു തുക സമ്പാദ്യമായി സൂക്ഷിക്കാനും സാധിക്കും. നിലവില്‍ മാസാമാസം കാഷ് സാലറി കൊടുക്കുകയാണ് പതിവ്. അതിനാല്‍ ഇതും മറ്റു ബാങ്കുകളെ ബാധിക്കില്ല.



3     ഇസ്ലാമിക സംഘടനകള്‍

 

പള്ളി-മദ്രസകളില്‍ നിന്നും വേറിട്ട്‌ വിഭിന്ന രീതികളില്‍, മുക്കിലും മൂലയിലും ബ്രാഞ്ചുകളുമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ധാരാളം ഇസ്ലാമിക സംഘടനകള്‍ ഇന്ത്യയിലൊട്ടാകെയുണ്ട്. ഇത്തരം സംഘടനകളുടെ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകള്‍ ഇസ്ലാമിക്‌  ബാങ്ക് വഴി നടത്താം.

 

4     മുസ്ലിം വ്യാപാരികള്‍

 

മുസ്ലിം വ്യാപാരികളെ ആകര്‍ഷിക്കാം. വിറ്റുവരവ് ബാങ്കില്‍ അടക്കുന്ന പതിവ് ഇന്നും പലര്‍ക്കും ഇല്ല. ഇടപാടുകള്‍ മുഴുവന്‍ ബാങ്ക് വഴി നടത്താന്‍ അറിയാവുന്ന വ്യാപാരികള്‍ ചുരുക്കമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതത്‌ ദിവസത്തെ വിറ്റുവരവ്‌ അവര്‍ വീട്ടിലേക്ക്‌ കൊണ്ട് പോവുകയോ വ്യാപാര സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുകയോ ആണ് പതിവ്. ഇസ്ലാമിക ബാങ്കിംഗ് വരുന്നതോടെ ഈ രീതിയില്‍ ഒരു മാറ്റം വരുത്താം.



5     ഇസ്ലാമിക രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍



ഇസ്ലാമിക രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍ വിരലില്‍ എണ്ണാവുന്നതേയുള്ളുവെങ്കിലും ആ പാര്‍ട്ടികള്‍ പിരിച്ചെടുക്കുന്ന പണം എണ്ണിയാല്‍ തീരാത്തതാണല്ലോ. അത് കൊണ്ട് പാര്‍ട്ടികളും വരട്ടെ ഇസ്ലാമിക ബാങ്കിംഗിന്‍റെ മുന്‍ നിരയില്‍.

 

6     ഗള്‍ഫ്‌ മുസ്ലിം പ്രവാസികള്‍



ഗള്‍ഫ്‌ മുസ്ലിംകള്‍ നാട്ടിലേക്ക്‌ പണമയക്കുന്നത് നിലവിലെ ബാങ്കിംഗ് സമ്പ്രദായം വഴി തന്നെയാണ്. പക്ഷെ, അവര്‍ക്ക് മുസ്ലിം പണ്ഡിതന്മാര്‍ നല്‍കിയിരിക്കുന്ന ഫതവ എന്തെന്നാല്‍ ബാങ്കിലേക്ക് അയക്കുന്ന പണം ബാങ്കില്‍ വെച്ചിരിക്കാന്‍ പാടില്ല, കാലതാമസം കൂടാതെ പിന്‍വലിക്കണം എന്നാണ്. അല്ലാത്ത പക്ഷം ആ പണം പലിശക്ക് വായ്പ നല്‍കാന്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടും. അത് തെറ്റാണ്, കുറ്റകരമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ പല മുസ്ലിം  പ്രവാസികളും ഫിക്സ്ഡ് ഡിപോസിറ്റ് നടത്താറില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. ഈ പ്രതിസന്ധി തരണം ചെയ്യാന്‍ ശുദ്ധമായ ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ് രീതി തന്നെ ശരണം.

 

7     അറബ് നിക്ഷേപകര്‍



ഇവരാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. അറബ് നിക്ഷേപകരെ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ് സമ്പ്രദായം വന്നേ തീരൂ. അതല്ലാതെ ജിമ്മും എമേര്‍ജിംഗ് കേരളയും വെച്ചിട്ട് യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം ബോംബെ എക്സ്ചേഞ്ച് ശരീഅത്ത് പ്രകാരമുള്ള അമ്പത്‌ കമ്പനികളെ ലിസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടും അറബികളെ കാര്യമായി ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ കഴിയാതിരുന്നത്. അറബികള്‍ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളില്‍ വളരെ ശ്രദ്ധയുള്ളവരാണ്. ഫരീദ്‌ അബ്ദുറഹ്മാനെ കള്ളുകുടിയന്‍ എന്ന് വി എസ് ആക്ഷേപിച്ചത് പോലെ എല്ലാ അറബികളെയും അങ്ങനെ കാണേണ്ടതില്ല. ഭൂരിഭാഗം അറബികളും അവരുടെ വരുമാനവും ചിലവും ശുദ്ധമായ മാര്‍ഗത്തിലൂടെയായിരിക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ പലിശ രഹിത ബാങ്കിംഗ് അറബ് രാഷ്ട്രങ്ങളില്‍ വന്  വിജയവുമാണ്. പല ബാങ്കുകളും ഇസ്ലാമിക്‌ ബാങ്കിംഗ് രീതികളിലേക്ക് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

 

എമര്‍ജിംഗ്കേരളയുടെ മുന്നോടിയായി കൊച്ചി നഗരം വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ച പോലെ ശുദ്ധമായ ബാങ്കിംഗ് കൂടി ഉണ്ടെന്ന് കാണിച്ചാല് അറബികളെ കൂടി കേരളത്തിലേക്ക്‌ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ കഴിയും. സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട കമ്പനികള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ സ്ഥാപിക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് അറബികള്‍ ഗള്‍ഫ്‌ രാജ്യങ്ങളില്‍ ഉണ്ട്. അനാവശ്യ നിയന്ത്രണങ്ങളും നൂലാമാലകളും എടുത്തു മാറ്റി സൗഹൃദാന്തരീക്ഷം ശ്രിഷ്ടിച്ച് നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്‌ നിക്ഷേപമിറക്കാന്‍ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കണം. അറബികള്‍ക്ക്‌ എല്ലാം നേരെവാ നേരെ പോ എന്ന മട്ടാണ്. സങ്കീര്‍ണതകള്‍ അവര്‍ക്കിഷ്ടമല്ല. കാര്യം നടന്നിരിക്കണം, അതും നൂലാമാലകളും കാല താമസവും കൂടാതെ.

 

നിലവില്‍ അവരുടെ ബിസിനസ് വ്യാപ്തി വളരെ പരിമിതമാണ്. ഇന്ത്യയെ പോലുള്ള ഉല്‍പാദനച്ചിലവ് കുറഞ്ഞ ധാരാളം വിഭവങ്ങളും വിപണികളും ഉള്ള വലിയ രാജ്യങ്ങളില്‍ പണമിറക്കി ബിസിനസ് ആഗോള തലത്തില്‍ വളര്‍ത്താന്‍ അവര്‍ക്ക്‌ കഴിയും. അതിനു വഴിയൊരുക്കേണ്ടത് നാം തന്നെയാണ്. എമര്‍ജിംഗ് കേരളയുടെ തലേന്ന് ഓടിക്കിതച്ച് തൂത്തു വാരിയതു പോലെയാവരുത്‌. കൊച്ചിയും കോഴിക്കോടും ട്രിവാന്‍ഡ്രവും മറ്റു നഗരങ്ങളും എന്നും വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കട്ടെ. ഗതാഗതം, ഹോട്ടല്‍, ടൂറിസം, വാര്‍ത്താവിനിമയം പോലെയുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങള്‍ മെച്ചപ്പെടട്ടെ.

 

Sunday, August 4

സിനിമാസ്റ്റൈല്‍


 
കൂടെ നടന്ന ഒരുത്തന്‍ സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ ചതിപ്രയോഗം നടത്തി എന്‍റെ കാമുകിയെ എന്നില്‍ നിന്നും അകറ്റിയപ്പോള്‍ എനിക്കത് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കാരണം ഞാന്‍ സിനിമ കാണാറില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സിനിമാസ്റ്റൈല്‍ ചതി എങ്ങനെയാണെന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു.
 
മറ്റൊരുത്തനുമായി വിവാഹം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട കാമുകിയെത്തേടി  സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ ഞാന്‍ എത്തുമെന്ന് അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഞാന്‍ പോയില്ല. കാരണം, അതാണ്‌  സിനിമാസ്റ്റൈല്‍ എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
 
സ്റ്റാറ്റസ് പോരെന്ന കാരണത്താല്‍ കാമുകിയെ എന്നില്‍ നിന്ന് അടര്‍ത്തി മാറ്റിയ അവളുടെ തന്തയും പിന്നീട് ഞാന്‍ സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ വന്ന് അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോവുമോ എന്ന് ഭയന്നിരുന്നു. പക്ഷെ, ഞാന്‍ അതിനും മിനക്കെട്ടില്ല. കാരണം അങ്ങനെയും ഒരു സിനിമാസ്റ്റൈല്‍ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
 
അയല്‍വാസിയായ മറ്റൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ കല്യാണം ആലോചിക്കാന്‍ വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരില്‍ നിന്നും ഒരു മുറുമുറുപ്പ് ഉയര്‍ന്നു. സ്റ്റാറ്റസ് പോരാത്രേ!. അല്ല, ഒത്തുചേരാത്തതിനെ ഒത്തു ചേര്‍ക്കലും സംഭവിക്കാത്തതിനെ സംഭവിപ്പിക്കലും ആണല്ലോ സിനിമാസ്റ്റൈല്‍. പിന്നെന്തേ ഇപ്പോള്‍ ഇവര്‍ സിനിമാസ്റ്റൈല്‍ നോക്കാത്തത്.?
 
അങ്ങനെ അവളെയും മറ്റൊരുത്തന്‍ സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ അടിച്ചു മാറ്റി. അവളുടെ വായില്‍ നോക്കി നടന്ന  ഒരു കേബിള്‍ ടിവി ഓപ്പറേറ്റര്‍ അങ്ങോട്ടും ഒരു ലൈന്‍ ഇട്ടു കൊടുത്തു. ആ ലൈനില്‍ അവള്‍ കുടുങ്ങുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ അതിനും ഒരു സിനിമാസ്റ്റൈല്‍ പര്യവസാനമായി.
 
ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സിനിമ കാണാറുണ്ട്. അതിന്‍റെ രസം കൊണ്ടല്ല. സിനിമാസ്റ്റൈല്‍ എന്താണെന്ന്‍ അറിയാന്‍. കാരണം സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ എങ്ങനെയാണ് പെണ്ണിനെ തട്ടിയെടുക്കുന്നതെന്നും എങ്ങനെയാണ് കല്യാണം നടക്കുന്നതെന്നും എങ്ങനെയാണ് ചതിക്കുന്നതെന്നും അറിയണമല്ലോ. ഇങ്ങനെ ചതിക്കുന്നവരെയും പാരപണിയുന്നവരെയും സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ തന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലാനും പറ്റുമത്രേ!
 
ഇപ്പോള്‍ എനിക്കും സിനിമാസ്റ്റൈല്‍ അറിയാം. സുന്ദരിയും സുശീലയും സുമുഖിയും ഒത്ത ശരീരവുമുള്ള മറ്റൊരു കാമുകിയെ തേടുകയാണ് ഞാനിപ്പോള്‍. കാരണം, അതാണല്ലോ സിനിമാസ്റ്റൈല്‍.

Recent Post
ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര (മൂന്നാം ഭാഗം)
Jul10ചിരിയും ചിന്തയും
കുവൈറ്റില്‍ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു..?
അങ്ങനെ ഞാനും ഗള്‍ഫിലെത്തി - അറബികള്‍ പണിയും തന്നു തുടങ്ങി




 

Sunday, July 21

ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര (മൂന്നാം ഭാഗം)




ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര എന്നതിന്‍റെ മൂന്നാം ഭാഗവും എന്നോ തുടങ്ങി വെച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, ഇടയ്ക്കു വെച്ച് മറ്റു കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ എഴുത്ത് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്രാവശ്യം അധികം നീട്ടി വലിച്ച് എഴുതുന്നില്ല. ഒരു പ്രിയ വായനക്കാരന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം മൂന്ന് പേജില്‍ ഒതുക്കുന്നു. രണ്ടാം ഭാഗത്തില്‍ പറഞ്ഞു വന്നത് ബാംഗ്ലൂരിലേക്കുള്ള  ആദ്യ യാത്രയും അന്നത്തെ സംഭവ വികാസങ്ങളുമായിരുന്നു. 

 

പഴയ നാലുകെട്ട് മട്ടില്‍ നടുമുറ്റം ഉള്ള ഒരു വീട്ടിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ചിരുന്നത്. അതിനെ പേ ബംഗ്ലാവ് എന്നാണ് ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നത്. അതിന്‍റെ പിന്നില്‍ വലിയൊരു കഥയുണ്ട്. ആ കഥ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗത്തില്‍ വരുന്നതായിരിക്കും. ഇല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ ഇനിയും പബ്ലിഷ് ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത പുതിയ  നോവലില്‍ നിന്നും ഭാവിയില്‍ വായിച്ചെടുക്കാം. വൈകുന്നേരം മനോഹരനും കൊടിഞ്ഞിയും പണി മാറ്റി വന്നാല്‍ പിന്നെ റൂമില്‍ നല്ല രസമാണ്. ഒരു വൈകുന്നേരം, അന്നത്തെ ഹിറ്റ്‌ പാട്ടായ കാതലുക്ക് മര്യാതൈ'യിലെ ‘എന്നെ താലാട്ട വരുവാളാ' എന്ന് തുടങ്ങുന്ന പാട്ട് ഒരു പഴയ ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡറില്‍ പ്ലേ ചെയ്ത് മനോഹരനും കൊടിഞ്ഞിയും ഡാന്‍സ് കളിച്ചത് ഞങ്ങള്‍ കണ്‍ മിഴിച്ച്  കണ്ടിരുന്നു.  മറ്റൊരു വിനോദം ഗാനമേളയായിരുന്നു. നൌഷാദ്ക്കയുടെയും സിദ്ദിക്കയുടെയും പാട്ടിനൊപ്പിച്ച് മനോഹരനോ കൊടിഞ്ഞിയോ ഒരു ചെറിയ ചെണ്ടയില്‍ കൊട്ടി താളം പിടിക്കും. മറ്റുള്ളവര്‍ വെറുതെ നോക്കിയിരിക്കും.

 

ഗാനമേള മാത്രമല്ല ഈ ഒത്തു കൂടല്‍ കൊണ്ട് ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത്. പരസ്പരം പാര പണിയാനും തമാശ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാനുമുള്ള ഒരു വേദി കൂടിയാണ്. ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ കലാപരിപാടികള്‍ തുടരും.

 

ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു പോയി. ഞങ്ങള്‍ അവിടെയെല്ലാം ചുറ്റി നടന്നു കണ്ടു. മണികണ്ടന്‍ ആണ് ഞങ്ങളുടെ ഗൈഡ്‌. മണികണ്ടന്‍ ഞങ്ങളെ മുന്നില്‍ നിന്നും നയിച്ചു. ഉയരം കുറവായതിനാല്‍ തല തൊണ്ണൂറു ഡിഗ്രീ ചെരിവില്‍ ഉയര്‍ത്തിയാണ് മണികണ്ടന്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കിയിരുന്നത്. മണികണ്ടന് പറയാന്‍ ഒത്തിരി വീര കഥകള്‍ ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന് സ്ട്രോങ്ങ്‌ എന്ന പേര് വീണതും. അത്രയ്ക്കും സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആയിരുന്നു മണികണ്ടന്‍റെ വായില്‍ നിന്നും വന്നിരുന്നത്.

 

മണികണ്ടന്‍ പറഞ്ഞ ചില കഥകള്‍ കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ വാ പൊളിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഹോട്ടലിലെ മറ്റു ജോലിക്കാര്‍ മാറി നിന്നു ചിരിക്കുകയാവും. ടയര്‍ ഊരിത്തെറിച്ച ലോറിക്ക്‌ ജാക്കി വെക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ വന്നപ്പോള്‍ മണികണ്ടന്‍റെ തോളത്ത് കയറ്റി വെച്ചിട്ടാണത്രേ ലോറിയുടെ ടയര്‍ ഇട്ടത്. ഇത്തരം കഥകള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കുട്ടികളായ ഞങ്ങളെ ആരാധകരായി കിട്ടുമെന്ന് കരുതിയാവും മണികണ്ടന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഗൈഡ് വന്നത്. ഞങ്ങള്‍ പോയത്‌ ഞാന്‍ മുമ്പ്‌ സൂചിപ്പിച്ച ആ ലാന്‍ഡ്‌ മാര്‍ക്ക്‌ ആയ ആ കുന്നിന്‍മുകളിലേക്കാണ്. അന്ന് അത് വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമയിരുന്നില്ല. രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ സാമൂഹിക വിരുദ്ധരുടെ സ്വൈര വിഹാര കേന്ദ്രമായിരുന്നു ആ കുന്നും അതിനു മുകളിലുള്ള അമ്പലത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള പൊന്തക്കാടുകളും. പകല്‍ ഭക്തര്‍ വന്നു തൊഴുതു പോവാറുണ്ടെങ്കിലും രാത്രിയില്‍ ആരും തൊഴാനായി വരാറില്ല. എങ്കിലും ആ കുന്നിന്‍ മുകളിലെ എല്ലാ ബള്‍ബുകളും പ്രകാശിച്ചു തന്നെ നില്‍ക്കും. അവിടെ നിന്നാല്‍ ഹോസുര്‍ മൊത്തം കാണാം. ഞാന്‍ പില്‍ക്കാലത്ത്‌ എം ബി എ ക്ക് പഠിച്ച അധിയമാന്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളജും ചുറ്റിലുമുള്ള ഇരുനൂറു ഏക്കറില്‍ പരന്നു കിടക്കുന്ന വിശാലമായ ഗ്രൗണ്ടും അവിടെ നിന്നാല്‍ കാണാം. തമിള്‍ നാട്ടിലെ പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ നേതാവ് തമ്പി ദുരൈയുടെ ഉടമസ്ഥതയില്‍  ആണ് ഈ കോളജ്‌.

 

കുന്നിന്‍മുകളില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി ഞങ്ങള്‍ ഏതൊക്കെയോ തെരുവോരങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് വീണ്ടും റൂമിലെത്തി. വഴിവക്കില്‍ നിന്നും തമിഴമ്മാരുടെ ഇഷ്ട വിഭവമായ ബദാം മില്‍ക്കും പാനിപൂരിയും വാങ്ങിത്തരാന്‍ മണികണ്ടന്‍ മറന്നില്ല. തിന്ന്കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണത്തിന്‍റെ കുറ്റവും കുറവും പറയാന്‍ ഞങ്ങളും മറന്നില്ല.

 

തിരിച്ചു റൂമിലെത്തുമ്പോള്‍ ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ റൂമില്‍ പ്രവേശിച്ചത്‌. സുഹറ ടീ സ്റ്റാളിലെ ടീ മേകര്‍ കൂളി വേലായുധന്‍ പാന്ടിനുള്ളില്‍ ഫുള്‍ സ്ലീവ് ഷര്‍ട്ട് ഇന്‍സര്‍ട്ട് ചെയ്ത് കട്ടി കൂടിയ ബെല്‍റ്റും ഷൂസും ഒരു കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച് ഹാളിലെ ഒരു കട്ടിലില്‍ കൂര്‍ക്കം വലിച്ചു കിടന്നുറങ്ങുന്നു. ആ മനോഹരമായ കാഴ്ച ഞങ്ങള്‍ കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നു. വേലായുധനില്‍ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ പഠിക്കാന് ഉണ്ടെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ തോന്നി. പക്ഷെ, അതിനൊന്നും പിന്നീട് സമയം കിട്ടിയില്ല. മണികണ്ടന്‍ ഞങ്ങളെ റൂമിലേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ട് പോയി. വേലായുധന്‍ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ‘സിമ്പിള്‍ ഡ്രെസ്’ ധരിച്ച് കിടക്കുന്നത് എന്ന് ഞങ്ങളെ റൂമിലേക്ക്‌ കൊണ്ട് പോവുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മണികണ്ടനോട്‌ ചോദിച്ചു. മണികണ്ടന്‍ പറഞ്ഞ മറുപടിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ തൃപ്തരായി.  ആ മ@*@*ന് പ്രാന്താണെന്നായിരുന്നു നല്ലവനും ശുദ്ധനുമായ  സ്ട്രോങ്ങ്‌ ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചത്‌. ആ രാത്രി വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു. ആരും അധികം പാടുകയോ ആടുകയോ ചെയ്തില്ല. മനോഹരനും കൊടിഞ്ഞിയും വരാന്‍ വൈകി. പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യത്തിന് അന്നെങ്കിലും ഒന്ന് പാടിനോക്കാം എന്ന് സ്ട്രോങ്ങ്‌ മണികണ്ടന് തോന്നിയതുമില്ല. അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നേരത്തെ ഉറങ്ങി. ഉറങ്ങി എണീറ്റപ്പോള്‍ സമയം ഒത്തിരി വൈകിയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ചായ കുടിച്ചിരുന്നത് ഏതോ ഒരു ബാബുട്ടന്‍റെ കടയില്‍ നിന്നായിരുന്നു. പോകുന്ന മുക്കിലെല്ലാം പല പല ജോലികളിലും കച്ചവടത്തിലും ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒത്തിരി മലയാളികളെ കാണാനിടയായി. സോപ്പ്‌, ചീപ്പ്, പേസ്റ്റ്, ഷാമ്പൂ, എന്നിവ വാങ്ങിയിരുന്നത് ഒരു അണ്ണാച്ചിപ്പെണ്ണിന്റെ കടയില്‍ നിന്നായിരുന്നു. തമിഴത്തിയുടെ പേര് പൂര്‍ണ്ണിമ എന്നായിരുന്നു. ഇന്ദ്രജിത്ത് പൂര്‍ണിമയെ എന്ത് ചുരുക്കപ്പേരില്‍ വിളിക്കും എന്ന് ഒരു രസികന്‍ ചോദിച്ചത് പോലെ തന്നെയായിരുന്നു പൂര്‍ണ്ണിമയെ അവളുടെ അമ്മയും ബാക്കിയുള്ളവരും ചുരുക്കി വിളിച്ചിരുന്നത്. ഇത് കേട്ട് മലയാളികള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഓടും. തമിഴര്‍ക്ക്‌ ഇത് എന്താണെന്ന്‍ അറിയാത്തത്‌ കൊണ്ട് എന്തിനാണ് മലയാളികള്‍ ചിരിച്ചിരുന്നത് എന്നും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ ആ ചുരുക്കപ്പേര് തന്നെ അവളെ നീട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പൂര്‍ണ്ണിമ സുന്ദരിയായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആവശ്യമില്ലതെയും സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കുക, അല്ലെങ്കില്‍ സാധനങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു വാങ്ങിക്കാതെ ഓരോരോ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കാനായി പല തവണ അവളുടെ കടയില്‍ പോവുക തുടങ്ങിയവ മലയാളികളായ തൊഴിലാളികള്‍ പതിവാക്കിയപ്പോള്‍ നൌഷാദ്ക്കാക്ക് ഹോട്ടലില്‍ ജോലിക്കാരെ ആവശ്യനേരത്ത് കിട്ടാതെയായി. അതിനു പോംവഴിയായി ഒരു വഴിയെ കണ്ടുള്ളൂ. എല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടി സോപ്പ്‌, ചീപ്, പേസ്റ്റ് എന്നിവ നൌഷാദ്ക്ക തന്നെ സ്വന്തം ചിലവില്‍ ഒരു മാസത്തേക്ക് മൊത്തമായി വാങ്ങിവെച്ചു. തൊഴിലാളികള്‍ പിന്നെയും പഴയ ഓര്‍മ്മയില്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും അവരെയെല്ലാം നൗഷാദ്‌ക്ക സ്നേഹപൂര്‍വ്വം സോപ്പ്‌ കൊടുത്ത് സോപ്പിട്ട് നിര്‍ത്തി.

 

അടുത്ത ദിവസം ഞങ്ങള്‍ നാട്ടിലേക്ക്‌ മടങ്ങുകയാണ്. ഹൊസൂരില്‍ നിന്ന് പോരാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നും നെയ്ച്ചോറും ബിരിയാണിയും ബീഫും മാത്രം കഴിച്ച് വയറിളക്കം പിടിച്ച് ഞങ്ങളുടെ ശരീരം കേടാവണ്ട എന്ന് കരുതിയാവണം നൌഷാദ്ക്ക ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം കാലിയാക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചത്‌. ഹൊസൂര്‍ ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്നും ഒരു ബസില്‍ ഞങ്ങളെ കയറ്റി വിട്ടു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ട്രെയിനില്‍ തന്നെ തിരിച്ചു പോയാല്‍ മതി എന്ന് വാശി പിടിച്ചെങ്കിലും ആരും അത് ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ റൂട്ട് നന്നായി അറിയാവുന്ന ഹക്കീമും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ നാല് കുട്ടികള്‍ (ഷംസുവും മുജീബും, ഹക്കീമും ഞാനും) കോയമ്പത്തൂര്‍ വരെ ആ ബസില്‍ വന്നു. രാത്രി ഒമ്പത് മണിക്ക് ഹൊസൂരില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ട ഞങ്ങള്‍ പുലര്‍ച്ചെ അഞ്ചു മണിക്ക് കോയമ്പത്തൂര് എത്തി. ഹക്കീമിന് എല്ലാം പരിചിതമായിരുന്നതിനാല്‍ അധികം ടെന്‍ഷന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവിടെ നിന്നും പാലക്കാട് വരെ വേറെ ബസില്‍ ആയിരുന്നു യാത്ര. വെറും രണ്ടു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ഞങ്ങള്‍ പാലക്കാട്ടെത്തി. പത്തു ദിവസത്തെ ഹൊസൂര്‍ വാസം മതിയാക്കി ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഹരിത കേരളത്തില്‍ കാലുകുത്തി. മഞ്ഞു വീണ പുലരിയില്‍ ഇനിയുമുണര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്ത പാലക്കാടന്‍ ഗ്രാമീണ വീഥികളിലൂടെ പ്രകൃതിയുടെ ചന്തം തൊട്ടറിഞ്ഞ് ഒരു മടക്ക യാത്ര.