Friday, December 16

Wednesday, November 16

ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര

ബംഗളൂരിനടുത്ത് ഹൊസുരില്‍ എം ബി എ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ രണ്ടു വര്‍ഷം സ്ഥിരമായി ഇടയ്ക്കും തലക്കുമായി താനൊരു ട്രെയിന്‍ യാത്രക്കാരനായിരുന്നല്ലോ എന്ന കാര്യം ഓര്‍ത്തപ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ബ്ലോഗ്‌ എഴുതണമെന്ന് തോന്നിയത്‌.
   ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ചൂളം വിളിച്ചുള്ള ആ ട്രെയിന്‍ യാത്രയെ എങ്ങനെ വര്‍ണ്ണിച്ചു തുടങ്ങണം എന്നോരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. പട്ടാമ്പിയില്‍ നിന്നും കണ്ണൂര്‍ കോയമ്പത്തൂര്‍ ഫാസ്റ്റ് പാസ്സഞ്ചരില്‍ വലിഞ്ഞു കയറി കോയമ്പത്തൂര്‍ വരെ മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ നീളുന്ന യാത്ര.


Pattambi Bridge
 പട്ടാമ്പി മുതല്‍ കോയമ്പത്തൂര്‍ വരെയുള്ള യാത്ര അധികം ദൈര്‍ഘ്യമേറിയതല്ലാത്തതിനാല്‍ മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിച്ച് സമയം കളയാന്‍ മിനക്കെടാതെ നേരെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കും. പുറത്ത് വള്ളുവനാടന്‍ ഗ്രാമീണ ഭംഗി വിളിച്ചോതുന്ന വയലേലകളും കുന്നുകളും കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങളും തെങ്ങുകളും കാണാം. വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന പാടം ഒരു ഭാഗത്തും മെലിഞൊട്ടി മന്ദമന്ദം ഒഴുകുന്ന ഭാരതപ്പുഴ മറുഭാഗത്തുമായി ഇതിനു രണ്ടിനും നടുവിലൂടെയുള്ള മണിക്കൂറുകള്‍ നീണ്ട ഒരു യാത്ര.


   പുഴയിലേക്ക്‌ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള്‍ തോന്നും മറുഭാഗത്ത്‌ പോയിരുന്ന്‍  വയലേലകളുടെയും കുന്നുകളുടെയും ഭംഗി ആസ്വദിക്കണമെന്ന്. കുന്നും മലയും പാടവും തോടും പുഴയും കഴിഞ്ഞ് ട്രെയിന്‍ പിന്നീട് കടന്നു പോകുന്നത് കാടുകളിലൂടെയാണ്. പാലക്കാടന്‍ സഹ്യ സാനുക്കള്‍ വകഞ്ഞു മാറ്റിപ്പോകുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഓടിച്ചെന്ന്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ പോയി കമ്പിയില്‍ പിടിച്ചു മല മുകളിലേക്ക് നോക്കി നില്‍ക്കും.


   തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ കൂട്ടം കൂട്ടമായി മലയിടുക്കകളിലൂടെ മലയെ തൊട്ടുരുമ്മി സഞ്ചരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ അവിടെയിറങ്ങി ആ മല മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയാലോ എന്നാശിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും. 
   മലയും കാടും താണ്ടി ചൂളം വിളിച്ചു ട്രെയിന്‍ കേരളത്തിന്‍റെ അതിര്‍ത്തിയും വിട്ട് തമിള്‍ നാട്ടിലേക്ക്‌ കടന്നാല്‍ ഭാഷാ വര്‍ണ്ണ വേഷ വിധാനങ്ങള്‍ മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് ഭൂപ്രകൃതിയും മാറുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. ഹരിതാഭമായ പാലക്കാടന്‍ ഭൂ പ്രദേശങ്ങളിലൂടെയുള്ള യാത്ര കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് തമിള്‍നാട്ടിലെ മൊട്ടക്കുന്നുകളിലേക്കും വരണ്ടുണങ്ങിയ വയലേലകളിലേക്കുമാണ്.
  

From Left: Shamsu,Manohar,Mujeeb, Hakeem and me in Bangalore in 1998
    അങ്ങിങ്ങ് മൊട്ടക്കുന്നുകളും അതിനു മേലെ ഒരാള്‍പൊക്കം മാത്രം വരുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു മരങ്ങളും അതിനും മേലെ തൂങ്ങി നിന്നാടുന്ന കുരങ്ങുകളും നമുക്ക് നല്‍കുന്ന കാഴ്ച വ്യത്യസ്ഥമാണ്‌. മഴക്കാറുകളും മഴയും ഈ കുന്നുകള്‍ക്കും പാടശേഖരങ്ങള്‍ക്കും അന്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ പാലക്കാടന്‍ ഗ്രാമീണ ഭംഗിയില്‍ നിന്നും ഊഷരതയിലേക്കുള്ള ഒരു വിരസമായ യാത്ര. ട്രെയിനിലിരുന്നു നോക്കിയാല്‍ പ്രാചീനകാലത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രാമീണ ജനതയെ കാണാം. നമ്മള്‍ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പിന്നോട്ടോടിപ്പോയോ എന്ന് സംശയിച്ചു പോവും ആ ഗ്രാമീണരെ കണ്ടാല്‍..


   പലയിടത്തും ചോളവും സൂര്യകാന്തിയും വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത്‌ കാണാം. ഒഴുക്കില്ലാതെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ തടാകത്തിന് ചെറിയ ഒരു തടയണ കെട്ടി വെള്ളം തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ടാല്‍ വെറുതെ മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വെച്ച് പോകും.അസ്തമന സൂര്യന്‍ പടിഞ്ഞാറ് പോയ്‌ മറയുമ്പോഴായിരിക്കും തമിള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയുള്ള  യാത്ര. ഗ്രാമങ്ങള്‍ ചെന്ന് ചേരുന്നത് നഗരങ്ങളിലേക്കാണ്. ഓരോ നഗരങ്ങളും അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ വീണ്ടും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക്‌ പ്രവേശിക്കും. ഗ്രാമങ്ങളും നഗരങ്ങളും മാറി മാറി മണിക്കൂറുകള്‍ നീളുന്ന യാത്ര..



A customer at our Golden Beef Hotel,Hosur
    നഗരക്കാഴ്ചകള്‍ ഗ്രാമക്കാഴ്ചകള്‍ക്ക്‌ നേര്‍ വിപരീതമാണ്. സായാഹ്നസവാരി നടത്തുന്ന മദ്ധ്യവയസ്ക്കരും ഗ്രൗണ്ടില്‍ തിമിര്‍ത്തു കളിക്കുന്ന കുട്ടികളും റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേ ചാരു ബഞ്ചില്‍ കാറ്റ് കൊള്ലാനിരിക്കുന്ന ദമ്പതികളും വേറിട്ട കാഴ്ചയാണ്. ഈ നഗരങ്ങളും മുമ്പ്‌ കണ്ട ഗ്രാമങ്ങളും എങ്ങനെ വികസനത്തിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ രണ്ടു തട്ടിലായി എന്ന് പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്.  


   ഗ്രാമക്കാഴ്ചകള്‍ ചെറുതായി ഒന്ന് വര്‍ണ്ണിച്ചാല്‍ വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക് മനസിലാക്കാം അതെന്താണെന്ന്. തമിള്‍ നാട്ടില്‍ എവിടെയും പുതുതായി വരുന്നവരോട് അവിടെയുള്ള മലയാളികള്‍  നല്‍കുന്ന ഒരു മുന്നറിയിപ്പുണ്ട്. കാലുകള്‍ കൂട്ടി വെച്ച് നടക്കണം കെട്ടോ?


   ഇത് കേട്ട പുതുമുഖം അതെന്തിനാ എന്ന് തിരിച്ചു ചോദിക്കും


   ഇല്ലെങ്കില്‍ കാലിന്‍റെ ഇടയിലൂടെ ടി വി എസ് പോവും..അത് കൊണ്ടാ..സൂക്ഷിക്കണം. അമ്പരപ്പ്‌ പൊട്ടിച്ചിരിയിലേക്ക് വഴി മാറുമ്പോഴേക്കും ഈ പുതിയ മലയാളി തമിള്‍ നാട്ടിനെ ഏകദേശം മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും.

Housing colony at Hosur hills



   ഈ ടി വി എസ് വീരന്മാരാണ് ഗ്രാമ വീഥികളെ കോരിത്തരിപ്പിച്ചു മൂളിപ്പറക്കുന്നത്. തൊട്ടരികിലൂടെ സൈക്കിള്‍ പോയാല്‍ ഇവരൊന്നു വെട്ടിക്കും പിന്നെ രജനി സ്റ്റൈലില്‍ മുടിയൊന്നു കോതി വീണ്ടും പറ പറക്കും. കാളവണ്ടികളും കഴുതവണ്ടികളും ഈ ഗ്രാമങ്ങളെ കേരളീയ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റങ്ങള്‍, പഴയ മണ്ണെണ്ണ മോട്ടോറുകള്‍, രണ്ടു മുറികളില്‍ ഒതുങ്ങുന്ന നമ്മുടെ പാചകപ്പുരയോളം വരുന്ന വീടുകള്‍, തൊട്ടു ചേര്‍ന്ന് മറ്റൊരു ചെറിയ പുര. വീടുകള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍ അസുരന്മാരുടെയും ദേവന്മാരുടെയും ഒട്ടും ഭംഗിയില്ലാത്ത  ധീര്‍ഘകായ പ്രതിമകള്‍. മറ്റൊരു കാഴ്ച കൊച്ചു കൊച്ചു കുന്നുകളും അതിനു മേലേക്ക്‌ കയറിപ്പോകാനുള്ള പടിക്കെട്ടുകളുമാണ്. ഈ പടിക്കെട്ടുകള്‍ കയറിച്ചെല്ലുന്നത് ഏതെങ്കിലും അമ്പലത്തിലേക്കായിരിക്കും.


   കുളിക്കാന്‍ മടി പിടിച്ചു നടക്കുന്ന പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും. ഇവരെ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ല. വെള്ളം അവര്‍ക്ക്‌ അമൃതാണ്. കേരളത്തിലെ തുള്ളിക്കൊരു കുടം മഴ പെയ്യുന്ന സ്ഥലങ്ങളല്ല ഇതൊന്നും. മഴ ഇവര്‍ക്ക്‌ ഒരതിഥി മാത്രം. വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന, വന്നാല്‍ അധികം തങ്ങാത്ത ഒരതിഥി...മഴക്ക് വേണ്ടി ഇവര്‍ കഴുതക്കല്യാണം നടത്താറുണ്ട്.
   ഈ കഴുതക്കല്യാണത്തെ ഞങ്ങളുടെ പ്രൊഫസര്‍ ശ്രി ധനരാജ് ആക്ഷേപിച്ചതിങ്ങനെയാണ്. കഴുതകള്‍ തമ്മില്‍ കല്യാണം നടക്കുമ്പോള്‍ മഴക്കാറുകള്‍ക്ക് സന്തോഷമാവും അങ്ങനെ അവര്‍ സന്തോഷാശ്രുക്കള്‍ വര്‍ഷിക്കുകയും മഴ കൊണ്ട് തമിള്‍ നാട് മൊത്തം നിറയുകയും ചെയ്യും..എന്നും പറഞ്ഞ് പുള്ളി ചിരിക്കും. ഇത്രയുമാണ് ഗ്രാമങ്ങളെ പറ്റി എഴുതാനുള്ളത്.

GUP School, Kakkattiri
 പാലക്കാട് കഴിഞ്ഞാല്‍ ആദ്യം വരവേല്‍ക്കുന്നത് മെട്രോ സിറ്റിയായ കോയമ്പത്തൂര്‍ തന്നെയാണ്. കോയമ്പത്തൂര്‍ അറിയപ്പെടുന്നത് ഇന്ത്യയിലെ മാഞ്ചസ്റ്റര്‍ എന്നാണ്. അവിടെക്കാണുന്ന എല്ലാ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് വാഹനങ്ങളും ഈ നാമം ഒരലങ്കാരമായി വണ്ടികളുടെ മുന്നിലും പിന്നിലും എഴുതിക്കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ ആ വിശേഷണത്തില്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. ഈ നഗരം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ തിരുപ്പൂര്‍, ഈറോഡ്‌, സേലം, ധര്‍മപുരി എന്നീ നഗരങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇന്റര്‍സിറ്റി എക്സ്പ്രസ് മുന്നേറുക. ധര്‍മപുരിയും കഴിഞ്ഞ് ഹൊസൂര്‍ വരെ ഇരുട്ടിലൂടെയാണ് യാത്ര. സൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കാന്‍ മിനുട്ടുകള്‍ ശേഷിക്കുമ്പോഴായിരിക്കും ധര്‍മപുരി എത്തുന്നത്. പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയില്‍ ഭീമാകാരമായ മലകളും അഗാധമായ കൊക്കകളും അരുവികളും നമ്മെ വരവേല്‍ക്കും. മലയിടുക്കുകളിലൂടെയുള്ള റയില്‍ പാളങ്ങള്‍ മാത്രം തൂങ്ങുന്ന പാലങ്ങളിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍ ഹൃദയം പടപടാന്നടിക്കും.


   സൂര്യനസ്തമിക്കുന്നതോടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളെ കൂരിരുള്‍ വിഴുങ്ങും. പിന്നെ മെല്ലെ വാതില്‍പ്പടിയില്‍ നിന്നും ഇരിപ്പിടത്തിലേക്ക് മടങ്ങും. അങ്ങിങ്ങ് പൊട്ടു പോലെ ബള്‍ബുകള്‍ പ്രകാശിക്കുന്നത് കാണാം. വീടുകള്‍ തിങ്ങി നിറഞ ഭാഗത്തെത്തുമ്പോള്‍, മിന്നാമിന്നിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ പോലെ തോന്നിപ്പോകും. ഇരുട്ടില്‍ തെളിയുന്ന ആ കൊച്ചു കൊച്ചു വിളക്കുകള്‍ നയനാനന്ദകരമാണ്.


   എനിക്കിറങ്ങേണ്ടത് ബാഗ്ലൂരിനു തൊട്ടു മുമ്പ്‌ ഹൊസൂര്‍ എന്ന സ്ഥലത്താണ്. തണുത്ത കാറ്റടിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഊഹിക്കും ഹൊസൂര്‍ എത്തിയെന്ന്. ലിറ്റില്‍ ഇംഗ്ലണ്ട് എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള ഹോസൂരില്‍ കൊടും തണുപ്പാണ്.


   എനിക്കിറങ്ങേണ്ട അടയാളം ഒരു കുന്നും ആ കുന്നിനു മേലെയുള്ള അമ്പലത്തില്‍ നിന്നുമുള്ള വിളക്കുകകളുമാണ്. ട്രെയിനിന്‍റെ വലത്തു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നാല്‍ ഈ കാഴ്ച കാണാം. അങ്ങ് ദൂരെ നിന്നെ ആ കുന്നും ദീപങ്ങളും കണ്ടാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ബാഗും തൂക്കി വാതില്‍പ്പടിയില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ തയാറായി നില്‍ക്കും.    
   ഇനി ഹൊസൂര്‍ ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡിലേക്ക് ഓട്ടോ പിടിച്ചുള്ള യാത്ര...പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ഗോള്‍ഡന്‍ റസ്റ്റോറന്റില്‍ കയറി ഒന്നാന്തരം ബീഫും തട്ടി ലാ ലാ ലാ പാടി റൂമിലേക്ക്‌ നടക്കണം.. അവിടെയെത്തുമ്പോള്‍, ജേഷ്ടന്‍ കുഞ്ഞുമോന്‍ വരവേല്‍ക്കും....


   എന്നെ വരവേറ്റു...കുഞ്ഞുമോനായിരുന്നില്ല, ഹമീദ്‌...ഞങ്ങളുടെ ഹോട്ടലിലെ കുക്ക്- ഒരു നടുക്കുന്ന വാര്‍ത്തയും കൊണ്ട്.


   കടല്‍ ഭൂമിയിലേക്ക് കയറി ലക്ഷങ്ങള്‍ മരിച്ച വാര്‍ത്തയുമായി..


   അതെ, ലോകം മുഴുവന്‍ നാശം വിതച്ച സുനാമി എന്ന രാക്ഷസ അലൈകള്‍ തമിള്‍ നാട്ടിലും താണ്ടവമാടിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തമിള്‍നാടിന്‍റെ ഒരറ്റത്ത് നിന്നും മറ്റേ അറ്റത്തേക്കുള്ള തീവണ്ടി യാത്രയിലായിരുന്നു.

Friday, November 11

യുദ്ധാനന്തര ഫൈലക്കാ (യാത്ര)

കുവൈത്തിന്‍റെ അധീനതയില്‍ കുവൈറ്റ്‌ സമുദ്രാതിര്‍ത്തിയില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു കൊച്ചു ദ്വീപാണ് ഫൈലക്ക. കുവൈത്തില്‍ നിന്നും ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ ബോട്ടില്‍ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ ഫൈലക്കാ എന്ന കൊച്ചു ദ്വീപില്‍ എത്തിച്ചേരാം. യുദ്ധാനന്തര ഫൈലക്കാ മനസ്സില്‍ നൊമ്പരങ്ങള്‍ കോറിയിടുന്നതാണ്. ഇറാഖ് അധിനിവേശം വിജനമാക്കി തീര്‍ത്ത ദ്വീപില്‍ അവശേഷിക്കുന്നത് കുവൈറ്റ്‌ ഗവ പണിത പുരാതന ഗ്രാമവും, ചില താല്‍ക്കാലിക വസതികളും, ആളൊഴിഞ്ഞു പോയ വെടിയുണ്ടകള്‍ തറച്ച പാടുകള്‍ അവശേഷിക്കുന്ന ഏതാനും വീടുകളും, ഒരു ചെറിയ തടാകവും, പ്രാര്‍ഥനക്കായി തുറന്നു കൊടുക്കാതെ അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ പള്ളിയും, രണ്ട് ചെറിയ പള്ളികളുമാണ്.













വിജനമായ വീഥികള്‍, ആള്‍പ്പാര്‍പ്പില്ലാത്ത പഴക്കം ചെന്ന പാതി മുക്കാലും തകര്‍ന്ന വീടുകള്‍, ആരും പ്രവേശിക്കാനില്ലാതെ ഉപയോഗ ശൂന്യമായിക്കിടക്കുന്ന ഒരു കമനീയമായ പാര്‍ക്ക്‌, ബുള്ളറ്റുകള്‍ തറച്ചു തുരു തുരെ ഓട്ട വീണ വീടുകള്‍, മറ്റു സാംസ്കാരിക കെട്ടിടങ്ങള്‍, രണ്ടായി മുറിഞ്ഞു വീണിട്ടും ഉണങ്ങാതെ പച്ച പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍, ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വലിയ ഒരു പള്ളി എന്നിവയെല്ലാം മനസ്സില്‍ കൊളുത്തി വലിക്കുന്നതായിരുന്നു.


വെട്ടിപ്പിടിക്കാനും കീഴടക്കാനുമുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ സ്വാര്‍ത്ഥ ചിന്താഗതിയും അതിനായുള്ള പോരാട്ടവും എത്ര മനുഷ്യ ജന്മങ്ങളെ കണ്ണീരിലാഴ്ത്തുന്നു എന്ന സത്യം ഫൈലക്ക നിശബ്ദമായി നമ്മോട് പറയും. എങ്ങു തിരിഞ്ഞാലും മുറിവുണങ്ങാത്ത, വേദനിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍  മാത്രം.


അവസാനം ചിന്തിച്ചു പോവും, ആരെന്തു നേടി?


കൊന്നു കൊല വിളിക്കാന്‍ വന്ന സദ്ദാം ഇന്ന് ചരിത്രമായി. കൊലവിളിയെ അമേരിക്കയുടെ പിന്‍ബലത്തോടെ നേരിട്ട കുവൈത്തിന്‍റെ രാഷ്ട്രശില്പിയും അന്നത്തെ അമീറും ഓര്‍മ്മയായി. നഷ്ടപ്പെട്ടത്‌, പാവം ചില പച്ച മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌. സ്വന്തം ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ കണ്‍ മുന്നിലിട്ടു കൊല്ലുന്നത് കാണേണ്ടി വന്ന ചില പാവം സ്ത്രീകള്‍, കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ മക്കള്‍, മാതാപിതാക്കള്‍. ഇവരുടെ അലമുറ ആര് കേട്ടു?. ആരും കേള്‍ക്കാതെ പോയ അവരുടെ രോദനങ്ങള്‍ ഇന്നും ഫൈലക്ക ദ്വീപില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാവുമോ?


അധിനിവേശക്കെടുതികള്‍ അവിടം കൊണ്ട് തീര്‍ന്നില്ല എന്നതും അന്നത്തെ അധിനിവേശത്തിന് കൊല്ലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് അമേരിക്ക സദ്ദാമിനോട് പകരം വീട്ടിയതും ശേഷം ഒട്ടനേകം മനുഷ്യക്കുരുതികള്‍ക്ക് ലോകം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചതും പില്‍ക്കാല ചരിത്രം.


ഇന്നും ദ്വീപില്‍ പൊട്ടാതെ ശേഷിക്കുന്ന കുഴി ബോംബുകള്‍ ഉണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഒഴിഞ്ഞു പോയ ആളുകള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ സാധനങ്ങള്‍ പെറുക്കി വിറ്റ്‌ കാശുണ്ടാക്കാന്‍ വന്ന കുറെ ബംഗാളികള്‍ ഇങ്ങനെ പൊട്ടാതെ കിടന്ന കുഴി ബോംബുകള്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ട നടുക്കുന്ന സംഭവം എന്നോടൊപ്പം വന്ന ഒരു സുഹൃത്ത്‌ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നു. 


വഴി വക്കില്‍ നിന്നും ഒരു വിരലിന്‍റെ മുക്കാല്‍ നീളം വരുന്ന ഒരു ബുള്ളറ്റ്‌ ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞെടുത്തപ്പോള്‍ ഭയം മൂലം സുഹൃത്ത്‌ വിലക്കി. ഞാന്‍ അത് തിരിച്ചു മണ്ണിലേക്ക്‌ തന്നെയെറിഞ്ഞു.


ഇന്ന് ഫൈലക്ക ഒരു വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമായി ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്. വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റാന്‍ അതില്‍ ഒരു പുരാതന ഗ്രാമം തന്നെ ശ്രിഷ്ടിച്ചത്‌ ശരിക്കും അതിശയകരമാണ്. ബാക്കിയെല്ലാം ചിത്രങ്ങളിലൂടെ........

ഇരുപതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്‌ ഇറാഖ് കുവൈത്തിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തുമ്പോള്‍, ഫൈലക്ക എന്ന കൊച്ചു ദ്വീപും അവരുടെ കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങിയിരുന്നു. പറഞ്ഞു കേട്ട കഥകള്‍ പ്രകാരം, ഒട്ടും കരുണയില്ലാതെ സദ്ദാമിന്‍റെ പട്ടാളം ഈ ദ്വീപിലുണ്ടായിരുന്ന കുവൈത്തികളെ മുഴുവന്‍ കൊന്നു തള്ളുകയും, സ്ത്രീകളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോവുകയും ചെയ്തു. അന്ന് ഫൈലക്ക ദ്വീപ്‌ വിട്ടോടിയ ജനങ്ങള്‍ പിന്നീട് അങ്ങോട്ട്‌ തിരിച്ചു കയറിയില്ല. ഇന്ന് ഫൈലക്ക ദ്വീപില്‍ ജനങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും കുവൈത്തികള്‍ പണിത താല്‍ക്കാലിക വസതികളില്‍ ചിലര്‍ വല്ലപ്പോഴും വന്നു പോവും.

Sunday, November 6

ബലി പെരുന്നാള്‍......

ത്യാഗ സ്മരണകളുയര്‍ത്തി വീണ്ടുമൊരു ബലി പെരുന്നാള്‍......
സര്‍വ ശക്തനായ അല്ലാഹുവിന്റെ ആഞ്ഞയെ ശിരസ്സാ വഹിച്ച് സ്വന്തം മകനെ ബലിയര്‍പ്പിക്കാന്‍ സന്നദ്ധനായ ഇബ്രാഹിം നബിയുടെ ത്യാഗത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മപ്പുതുക്കലുമായി വീണ്ടും വന്നു ചേര്‍ന്ന പെരുന്നാള്‍ സുദിനത്തില്‍ എല്ലാവര്ക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ആശംസകള്‍ നേരുന്നു.
കഅബാലയത്തിന്റെ പുനര...്‍നിര്‍മ്മാണം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ഇബ്രാഹിമും മകന്‍ ഇസ്മാഈലും കരങ്ങളുയര്‍ത്തി റബ്ബിനോട് ദുആ ചെയ്തു.

Thursday, October 13

Friday, September 30

ചില രസകരമായ (കേള്‍ക്കേണ്ട) കഥകള്‍ (എങ്ങോ കേട്ടത്).(നര്മ്മം)




1) അടിയന്തരാവസ്ഥ
തീവ്രമായ സൈനിക നിയന്ത്രണങ്ങളുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത്‌ നിന്നും ഒരാള്‍ അയാളുടെ കൂട്ടുകാരന് ഒരു കത്തെഴുതി. കത്തില്‍ ആ രാജ്യത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്ന കര്‍ശന നിയമ വ്യവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് അയാള് ഇങ്ങനെ എഴുതി:
ഈ രാജ്യം ഇപ്പോള്‍ പൂര്‍ണമായും സൈനിക നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. സൈന്യം ഭരണം പിടിച്ചടക്കിയതിനു ശേഷം ഇവിടെ എല്ലായിടത്തും കര്‍ശനമായ പരിശോധനയാണ്. ഭരണം പിടിച്ചടക്കി കുറെയേറെയായെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഒട്ടും സ്വതന്ത്രമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് നിലവിലുള്ളത്. ഒന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ തന്നെ പേടിയാണ്. തീര്‍ത്തും അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഈ രാജ്യം. ഇവിടെക്ക് വരുന്ന പാര്‍സലുകളും കത്തുകളും മറ്റെല്ലാ കൊറിയര്‍ സാധനങ്ങളും ശരിക്കും അഴിച്ചു തുറന്നു നോക്കിയ ശേഷമേ ഉടമസ്ഥന് ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.അത്രത്തോളം മോശമാണ് ഇവിടത്തെ അവസ്ഥ. ഞാനെഴുതുന്ന ഈ കത്ത് തന്നെ പൊട്ടിച്ചു വായിക്കാതെ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ലഭിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല...
കത്ത് ഇങ്ങനെ തുടര്‍ന്ന് അയാള്‍ പേരും വിലാസവും എഴുതി കത്ത് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു.
മൂന്നാഴ്ച്ചകള്‍ക്ക് ശേഷം അയാള്‍ക്ക് അവിടത്തെ പോസ്റ്റല്‍ ഡിപാര്‍ട്മെന്‍ടില്‍ നിന്നും ഒരു കത്തു ലഭിച്ചു.
അയാള്‍ കത്തു തുറന്നു വായിച്ചു. അതിലിങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.
താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം തീര്‍ത്തും വസ്തുതാ വിരുദ്ധമാണ്. ആരുടേയും കത്തുകള്‍ തുറന്നു നോക്കി വായിക്കുന്ന പതിവ് ഞങ്ങള്‍ക്കില്ല.
ഒപ്പ്‌
പോസ്റ്റല്‍ ഡിപാര്‍ട്മെന്‍റ്.
2) രാജാവിന്‍റെ മകന്‍
പണ്ട് പണ്ടൊരു രാജാവിന് വികൃതിയായ ഒരു മകന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. മകന്‍ എങ്ങനെ നോക്കിയിട്ടും നേരാവുന്നില്ല..
അങ്ങനെ രാജാവ് മകനെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷെ, ആരെ കണ്ടെത്തും.  ഒട്ടും മലയാളം അറിയാത്ത ഒരു സായിപ്പിനേയും മകനെയും ഒരുമിച്ച് താമസിപ്പിച്ചാല്‍ മകന്‍ പെട്ടെന്ന്‍ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കുമെന്ന് രാജാവിന് തോന്നി. അങ്ങനെ മകനെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിക്കാന്‍ സായിപ്പിനെ ഏര്‍പ്പാടാക്കി.
സായിപ്പിനെയും മകനെയും പ്രത്യേകം സജ്ജമാക്കിയ ഒരു വീട്ടില്‍ താമസിപ്പിച്ചു. എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു. പുറത്തു നിന്ന് വാതില്‍ പൂട്ടി. 
മകനും സായിപ്പും മാത്രം. പുറം ലോകത്ത് ആരുമായും യാതൊരു ആശയവിനിമയവും നടത്താതെ ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു പോയി.   രാജാവിന് ഉല്‍ക്കണ്ഠ അടക്കാന് വയ്യ. മലയാളം തരിമ്പുമറിയാത്ത സായിപ്പ്‌ മകനെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിച്ചത് കാണാന്‍ രാജാവിന് തിരക്കായി.
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു രാജാവ് വന്നു നോക്കി. മെല്ലെ വാതില്‍ തുറന്നു നോക്കി.
ഫൂൂൂൂൂൂൂൂൂൂ
അതാ സായിപ്പ്‌ പാഞ്ഞു വരുന്നു പച്ചമലയാളത്തില്‍ തെറി പറഞ്ഞു കൊണ്ട്
“ഈ പന്ന കഴുവേറീടെ മോനെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്ക് പറ്റില്ലെടാ............മോനെ
റോക്കറ്റ്‌ വിട്ട മാതിരി സായിപ്പ്‌ ഇറങ്ങി ഓടി. 

3)  സര്‍ക്കസിലെ ആന
ഒരിക്കല്‍ ഒരു നവദമ്പതികള്‍ ജമ്പോ സര്‍കസ് കാണാന്‍ പോയി.
ഒരു ആന അര്‍ദ്ധനഗ്നയായ സര്‍ക്കസുകാരിയെ തുമ്പിക്കൈയില്‍ തൂക്കി അമ്മാനമാടുന്ന ഒരു ഐറ്റം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സര്‍ക്കസെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ വന്നു ഭാര്യ ഭര്‍ത്താവിനോട്:
ഹോ ആ ആനയുടെ അഭ്യാസം കലക്കി അല്ലെ
ഭര്‍ത്താവ്: ആനയോ, എപ്പോ? ആനയുണ്ടായിരുന്നോ സര്‍ക്കസില്‍? ഞാന്‍ കണ്ടില്ലല്ലോ? 

4) അസന്തുഷ്ടനായ മനുഷ്യന്
ഒരാള്‍ ഒരു മനശാസ്ത്ര വിദഗ്ധന്‍റെയടുത്ത് ചികില്‍സ തേടിയെത്തി.
അയാള്‍ പ്രശനം എന്താണെന്ന് അവതരിപ്പിച്ചു.
അയാള്‍ : ഡോക്ടര്‍ ഞാന്‍ കുറെക്കാലമായി ശരിക്കൊന്ന് ചിരിച്ചിട്ട്. എനിക്ക് ഒട്ടും ചിരി വരുന്നില്ല. ജീവിതത്തില്‍ ഒട്ടും സന്തോഷം തോന്നുന്നില്ല. എനിക്ക് എല്ലാം മറന്നൊന്ന് ചിരിക്കണം.
ഡോക്ടര്‍: താങ്കള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ നല്ല കോമഡി സിനിമകള്‍ കാണണം. ഇപ്പോള്‍ ടൌണില്‍ നല്ലൊരു സിനിമ കളിക്കുന്നുണ്ട്. അതൊന്ന്‍ പോയി കാണണം.
അയാള്‍ : അത് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ, എനിക്ക് ഒട്ടും ആഹ്ലാദം തോന്നിയില്ല.
ഡോക്ടര്‍ : ഓഹോ...താങ്കള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ബീച്ചില്‍ പോകണം. പാര്‍ക്കുകളില്‍ പോകണം. അപ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും മാറും.
അയാള്‍ : ഞാന്‍ അതും ശ്രമിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, യാതൊരു ഫലവുമുണ്ടായില്ല.
ഡോക്ടര്‍:  ഓഹോ അതും ശ്രമിച്ചോ? എങ്കില്‍ എന്തെങ്കിലും വിനോദങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പടണം.
അയാള്‍: അതും ഞാന്‍ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി. പക്ഷെ, എനിക്കൊരു മാറ്റവും തോന്നിയില്ല.
ഡോക്ടര്‍: ഓ..മൈ ഗോഡ്‌, എന്നിട്ടും നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ സമാധാനം കിട്ടിയില്ലേ? എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ അവസാനമായി ഞാന്‍ ഒരു പോംവഴി പറഞ്ഞു തരാം. ഇതും വിജയിച്ചില്ലെങ്കില്‍ എനിക്ക് വേറൊന്നും പറയാനില്ല.
അയാള്‍ (വിഷമത്തോടെ): പറയൂ  ഡോക്ടര്‍, ചിലപ്പോള്‍ അതെനിക്ക് സഹായകമായാലോ?
ഡോക്ടര്‍ : ഇപ്പോള്‍ ടൌണില്‍ ഒരു സര്‍ക്കസ്‌ കളിക്കുന്നുണ്ട്. ആ സര്‍ക്കസില്‍ അന്തം വിട്ട പ്രകടനം നടത്തുന്ന ഒരു കോമാളിയുണ്ട്. ആ കോമാളിയുടെ അഭ്യാസങ്ങള്‍ ഒന്ന് കണ്ടാല്‍ മതി. നിങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു മണ്ണ് കപ്പും. അതോടെ നിങ്ങള്‍ എല്ലാം മറന്ന് പൂര്‍ണ്ണ സന്തോഷവാനായിരിക്കും പിന്നെ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ യാതൊരു വിഷമവും ഉണ്ടാവുകയില്ല.
    ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.     വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. : ‘’ഡോക്ടര്‍ ഞാന്‍ തന്നെയാണ് ആ സര്‍ക്കസിലെ കോമാളി ഞാനാണ്’’.

5) അറുപതാം വിവാഹ വാര്‍ഷികം
തന്‍റെ ഇന്ത്യക്കാരന്‍ സുഹൃത്തിന്‍റെ വിവാഹ വാര്‍ഷിക ചടങ്ങില് പങ്കെടുക്കാനിടയായ സായിപ്പ്‌ സുഹൃത്തിനോട് ചോദിച്ചു: എത്ര വര്‍ഷമായി നിങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട്?
സുഹൃത്ത്‌: ഞാനും എന്‍റെ ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഇന്നേക്ക് അറുപത് വര്‍ഷമായി. 
സായിപ്പ്‌ : WOW…………..Sixty years with one wife?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 
************************

Friday, September 23

Friday, September 16

The lover who lost his heart

Everywhere I was searching for you,
But I didn’t find you anywhere.
I wrote your name on my wall.
Laymen started staring at me.
Many questioned me. 
Many guessed who it is.
It was my great secret.
I dint say anyone who it is.
And at last, I replaced your name to my memory.
Then my memory was full.
But, none knew what was alerting me
And the less I faced the questions.
The lesser I faced the questions the lesser I remembered you.
Years after, your name became vague in my mind.
And I forgot you and your name.
But I came to know that you were still remembering me.
I was exclaimed how it was!
I was answered that you replaced me on your heart.
You dedicated your heart for my memories.  

Tuesday, September 13

സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്ക്കുകള്‍.

കാലത്തിന്‍റെ ആവശ്യകതയാണ് സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകള്‍ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനെ അടുത്തറിയുന്ന, മസ്തിഷ്കത്തെ മത്തു പിടിപ്പിക്കാത്ത, ഒരുതരം ലഹരി നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു മായാലോകം.
     ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും നാം കാണാനും പരിചയപ്പെടാനും വിദൂര സാദ്ധ്യത പോലുമില്ലെന്ന് നാം കരുതിയ പലരും നമ്മോട് സംവദിക്കുന്ന, സമര്‍ഥിക്കുന്ന, സമാശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മായികലോകം.  
     പലരും പലര്‍ക്കും അപരിചിതരായിരിക്കുമെങ്കിലും അവര്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്ന വാര്‍ത്തകളും ചിത്രങ്ങളും രസകരമായ ശ്രിഷ്ടികളും ഫലിതങ്ങളും ഒരിക്കലും അപരിചിതമായി തോന്നാറില്ല.   
     നല്ല നല്ല പോസ്റ്റുകള്‍ ഒരാശ്വാസമാണ്. പത്രത്താളുകളിലും ടിവി ചാനലുകളിലും മുങ്ങാം കുഴിയിട്ടാലും കിട്ടാത്തതാണ് ഓരോ അംഗങ്ങളും പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നത്. വളരെ സുന്ദരവും നയനാനന്ദകരവുമായ നമ്മുടെ നാടിന്‍റെ ഓരോ മുക്കും മൂലയും സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നാറുണ്ട്.
     സൗഹൃദം മനുഷ്യന്‍റെ ജന്മസിദ്ധമായ വാസനയാണ്. നാമടുക്കാതെ, നമ്മോടടുക്കാതെ, അറിയാതെയറിയാതെ നമ്മില്‍ നിന്നും അകന്നു പോയ എത്രയോ മുഖങ്ങള്‍ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. ആഗ്രഹിച്ച സൗഹൃദങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും പലപ്പോഴും സാദ്ധ്യമായെന്നു വരില്ല. നഷ്ടബോധങ്ങള്‍ മറന്ന്  നമ്മില്‍ തന്നെ ഒതുങ്ങാതെ എല്ലാം മറന്ന് തിരക്കിലേക്ക് ഊളിയിടാന്‍ നാം കണ്ടെത്തിയ വഴിയാണ് സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകള്‍. ഓരോ വ്യക്തിയും സമൂഹത്തിനു മുന്നില്‍ തന്നെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതും എഴുതുന്നതും നമുക്കേവര്‍ക്കും ദൃശ്യവും ശ്രാവ്യവുമാണ്. ഇവിടെ അന്യതാബോധവും അപകര്‍ഷതാബോധവും അന്യരായി മാറിനില്‍ക്കുന്നു.
     പാരാകെ നാം പണിതുയര്‍ത്തുന്ന നമ്മുടെ ലോകം. ഇവിടെ നാം മുന്തിരിത്തോപ്പുകളില്‍ രാപ്പാര്‍ക്കുന്നു. അന്തിവെയിലില്‍ ചാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മാനം നോക്കി കഥ പറയുന്നു. സീമകളില്ലാത്ത കടലില്‍ നീന്തിത്തുടിക്കുന്നു.

കാലം നമുക്കായി തീര്‍ത്ത നന്മകളെല്ലാം നാം കണ്ടെത്തുന്ന ഒരു വേദി...അതാണ് അല്ലെങ്കില്‍ അതായിരിക്കട്ടെ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകള്‍.

Thursday, September 8

Saturday, September 3

മുഖംമൂടികള്‍

എല്ലാവരും അയാളെ പിന്താങ്ങി.
അളിയാ നീ ധൈര്യമായി പൊക്കോ. പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്യ്‌. അതാ നിനക്ക് നല്ലത്..ഞങ്ങളൊക്കെയുണ്ട് നിന്‍റെ കൂടെ.
അയാള്‍ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം തന്നെ ചെയ്തു. അവളെ അവളുടെ വീട്ടിലാക്കി അയാള്‍ തിരിച്ചു പോന്നു. അവള്‍ ഒരു പാഠം പഠിക്കട്ടെ. ഒരു സുന്ദരിക്കോത വന്നിരിക്കുന്നു. ലോകത്ത് വേറെ സുന്ദരികളൊന്നും ഇല്ലാത്ത മാതിരി. ഇനി മേലില്‍ വീട്ടില്‍ വഴക്കുണ്ടാക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം വീട്ടില്‍ കയറ്റാം. അത്ര തന്നെ!!. അയാള്‍ കൊള്ളി മുറിച്ചിട്ടു.  
പിറ്റേന്ന് പുലര്‍ച്ചെ അയാളെത്തേടി ഒരു ഫോണ്‍ കോള്‍ വന്നു. കൂട്ടുകാരന്‍ സുനിലായിരുന്നു അങ്ങേത്തലക്കല്‍: അളിയാ..നീ സംഭവം അറിഞ്ഞോ? നിന്‍റെ പെണ്ണുമ്പിള്ള രമേഷിന്‍റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി.   
ഹേ..അയാള്‍ ഞെട്ടല്‍ മറച്ചില്ല. പിന്നെ ചോദിച്ചു: ഏതു രമേഷ്?
ഡാ ഇന്നലെ നമ്മുടെ കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ച അവനില്ലെ!! അവന്‍ തന്നെ..
അയാള്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിമിഷങ്ങളോളം ഫോണും  പിടിച്ചു നിന്നു.
അങ്ങേത്തലക്കല്‍: അളിയാ...അളിയാ നീ എന്താടാ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ...
ഡാ...അളിയാ...അളിയാ...നീ പോയോ..ഡാ എന്തെങ്കിലും പറയടാ..
അളിയാ...
അളിയാ..
അങ്ങേത്തലക്കല്‍ ശബ്ദം നേര്‍ത്ത്‌ നേര്‍ത്ത്‌ ഇല്ലാതായി.
ഇങ്ങേത്തലക്കല്‍ ഇടറുന്ന ഒരു ശബ്ദം മെല്ലെ മെല്ലെ പൊങ്ങി വന്നു.

Monday, August 29

ഈദ്‌ മുബാറക്‌

     പരിശുദ്ധ റമളാന്‍ വിട പറഞ്ഞു. റമളാനിന്‍റെ ദിനരാത്രങ്ങളിലെ സല്‍ക്കര്‍മ്മങ്ങളുടെ ചൈതന്യം വരും നാളുകളിലും നമ്മില്‍ പ്രതിഫലിക്കട്ടെ.
     ഇനി ആഹ്ലാദാരവങ്ങളുടെ ചെറിയ പെരുന്നാള്‍ ദിനങ്ങള്‍. തക്ബീര്‍ധ്വനികളാല്‍ മുഖരിതമായ ഈദുല്‍ഫിത്തറിന്‍റെ പൊന്‍പുലരികളെ നമുക്ക് നിറമനസ്സുകളോടെ വരവേല്‍ക്കാം. മൈലാഞ്ചിയും അത്തറും ആടയാടകളും ആഭരണങ്ങളും അരങ്ങ് കൊഴുപ്പിക്കുന്ന ആവേശത്തിമിര്‍പ്പിലേക്ക് നമുക്കേവരെയും ആശ്ലേഷിച്ചാനയിക്കാം. സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍, ആശംസകളുടെ നാലു വരികളിലൊതുങ്ങാതെ, സീമകള്‍ ലംഘിച്ച് നമുക്കിടയില്‍ സുദൃഢമാവട്ടെ....

Friday, August 26

Saturday, August 20

Friday, August 19

Saturday, August 13

വിസ (അനുഭവകഥ - നര്മ്മത്തില്‍ ചാലിച്ചത്)

ഇവിടെ ആരൂല്ലേ?
മുറ്റത്ത്‌ നിന്നും ആരുടെയോ ശബ്ദം കേട്ടാണ് റൂമില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി നോക്കിയത്. ഒരു കിളവന്‍ മുറ്റത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്നു. ഗ്രില്ലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
“ഈ ഷാജിയുടെ അമ്മാവന്‍റെ വീട് ഇതല്ലേ?
അതെ എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു.
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു: “ആഞാന്‍ മുത്തുണ്ണി അളിയന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് വരാ..കൂറ്റനാട്ടെ മുത്തുണ്ണി അളിയന്‍”.
“ആ കയറി ഇരിക്ക്”.
ആതിഥ്യ മര്യാദയോടെ ഞാനയാളെ വീട്ടിലേക്ക്‌ കയറ്റിയിരുത്തി. പിന്നെ, അയാളെ അടിമുടിയൊന്നു നോക്കി. അറുപതിനോടടുത്ത് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന, അഞ്ചടി ഉയരവും മെലിഞ്ഞ ശരീരവുമുള്ള  ഒരു കിളവന്‍. അയാളുടെ കറുത്ത മുഖത്ത് ചുളിവ് വീണിരിക്കുന്നു.  ആ പ്രാകൃത രൂപം കണ്ടപ്പോഴേ എന്‍റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ഒരു പഴയ കണ്ണടയും പിരടിയില്‍ ചുറ്റിയ ടവലും കപ്പടാച്ചി മീശയും എനിക്കത്ര പിടിച്ചില്ല. അന്നയാള്‍ കുളിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്ന്‍ സംശായിക്കാതിരുന്നില്ല.
എന്‍റെ തുറിച്ച നോട്ടം അത്ര പന്തിയല്ല എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാവണം അയാള്‍ പെട്ടെന്ന് വാ തുറന്നു ചിരിച്ചു. പല്ലിന്‍റെ മഞ്ഞക്കളര്‍ കൂടി വെളിവായപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരുവിധം ഉറപ്പായി. കൊള്ളാവുന്ന ഒന്നിനെയല്ല കസേര ഇട്ടിരുത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന്.
“അതേയ്..” അയാള്‍ വായ വീണ്ടും തുറന്നു.
എനിക്ക് അയാളോട് സംസാരിക്കാന്‍ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, അടുത്ത പരീക്ഷക്കുള്ള പേപ്പര്‍ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെയാണ്‌ അയാള്‍ കാലന്‍ കുടയും തൂക്കി കേറി വന്നത്. ഞാന്‍ മെല്ലെ അകത്തേക്ക് തലയിട്ടു നോക്കി.
ജേഷ്ഠന്‍ മുത്തുക്ക എങ്ങാനും അവിടെയുണ്ടോ എന്നാണു നോക്കിയത്.
ഹോ ഭാഗ്യം..മുത്തുക്കാക്ക വരുന്നുണ്ട്. എങ്കില്‍ പിന്നെ പന്ത്‌ മുത്തുക്കാടെ കോര്‍ട്ടില്‍ തട്ടി വിട്ട് തടി തപ്പാം എന്ന് ഞാന്‍ സമാധാനിച്ചു. ഞാന്‍ മെല്ലെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. അയാള്‍ എന്നെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു.
മോനെ ഇവിടെ വാ...
ഹാവൂ എന്തൊരു സ്നേഹത്തോടെയുള്ള വിളി,, മിഠായി തരാനായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി ഞാന്‍ ‘എന്തെ’ എന്ന് കുന്തം നാട്ടിയ മട്ടില്‍ ചോദിച്ചു.
“അല്ല മോന്‍ നിക്ക്.. ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ ഉണ്ട്”. എന്നും പറഞ്ഞ് എന്നെ അവിടെ നിറുത്തി.
പിന്നെ കടന്നു വന്ന ഇക്കാക്കയോടായി സംസാരം.
ഹാ എന്താ പേര്? അയാള്‍ ഇക്കാക്കാട്‌ പേര് ചോദിച്ചു.
ഇക്കാക്ക സര്‍ടിഫികറ്റ്‌ പ്രകാരമുള്ള പേര് തന്നെ പറഞ്ഞു..എന്‍റെ പേര് അഷറഫ്‌..ഇവിടെ എല്ലാവരും മുത്തു എന്ന് വിളിക്കും.
ആ നല്ല പേര്. പിന്നെ അഷറഫ്‌ മോനെ ഞാന്‍ കുറച്ചു ദൂരത്ത് നിന്നും വരാ..ചാവക്കാട്,...അറിയോ?
ആ പിന്നെ ചാവക്കാട് അറിയാതെ!. മുത്തുക്ക തന്‍റെ ജനറല്‍ നോളജ്‌ വെളിപ്പെടുത്താനുള്ള അവസരം ഒട്ടും പാഴാക്കിയില്ല.
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു: “ആ മുത്തു ഞാന്‍ വന്ന കാര്യം പറയാം. ഞാന്‍ കൂറ്റനാട് നിന്നും മുത്തുണ്ണി അളിയന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് വരാ...നമ്മടെ ഷാജിക്ക്‌ ഒരു വിസടെ കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. ഷാജിയുടെ അളിയന്‍ ആണല്ലോ മുത്തുണ്ണി..ആണല്ലോ അല്ലെ...? മുത്തുണ്ണിയാ എന്നെ കക്കാട്ടിരിയിലേക്കുള്ള ബസ്‌ കയറ്റി വിട്ടത്‌. നമ്മടെ ഉമ്മാടെ കമ്പനിയില്‍ ഒരു ഡ്രൈവറുടെ ഒഴിവുണ്ട്. ഉമ്മാടെ കമ്പനി സൌദിയിലാ...വലിയ കമ്പനിയാ...പത്തഞ്ഞൂറോളം ജോലിക്കാര്‍ ഇടം വലം നിന്ന് ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയാ നമ്മടെ”..
---ഉമ്മാടെ കമ്പനി.അയാള്‍ മുഴുമിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ മുത്തുക്ക പൂരിപ്പിച്ചു.
അതയാള്‍ക്കത്ര പിടിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കൂടി അയാള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒന്ന് കൂടി ആ മഞ്ഞപ്പല്ലുകള്‍ കാട്ടി ചിരിച്ചു.
“അല്ല നിങ്ങടെ പേരെന്താ.?” മുത്തുക്ക അക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു.
“ആ എന്‍റെ പേര് പറയാന്‍ വിട്ട് പോയി. എന്‍റെ പേര് റഹീം. എന്‍റെ ഉമ്മാടെ പേര് നബീസ”.
അയാള്‍ക്ക് ഉമ്മുമ്മാടെ പേര് ഓര്‍മ്മയില്ലാത്തത് കൊണ്ടായിരിക്കാം. ഇല്ലെങ്കില്‍ അത് കൂടി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു. ഞാന്‍ തല ചൊറിയുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.
മുത്തുക്ക: “ഷാജിടെ വീട് ഇതല്ല, ഇതിന്‍റെ പിന്നാമ്പുറത്താ, ഞങള്‍ അവന്‍റെ അമ്മാവന്‍റെ മക്കളാ, ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പ അതായത്‌ അവന്‍റെ അമ്മാവന്‍ കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്‌ മരിച്ചു പോയി”.
അയാള്‍ മുത്തുക്കയെ തുടരാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല: “ആ മുത്തു ഞാന്‍ ഇന്നലെ പകല്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടതാ, വൈകിട്ടാ കൂറ്റനാട് എത്തിച്ചേര്‍ന്നത്. കൂറ്റനാട് തന്നെ ഒരു കടത്തിണ്ണയില്‍ വെറും പേപ്പര്‍ വിരിച്ചു കിടന്ന് രാത്രി കഴിച്ചു കൂട്ടി”.
ഹാവൂ...ഇത്ര വല്യ പണക്കാരന്‍ എന്തിനാ കടത്തിണ്ണയില്‍ കിടന്നത്!! ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ അതിശയമായി.
ഇപ്പൊ എനിക്ക് മുറുക്കാന്‍ എന്തെങ്കിലും വേണം. പിന്നെ ഒരു പാക്കറ്റ് സിഗരറ്റും വേണം.കൂറ്റനാട് നിന്നും കാലത്തേ പുറപ്പെട്ടതാ. കാലത്ത് ചായ ഒന്നും കുടിച്ചില്ല. ഈ മോനോട് സിഗരറ്റ്‌ വാങ്ങി വരാന്‍ പറയണം. അയാള്‍ എന്‍റെ നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി. അയാള്‍ പൈസ എടുക്കാന്‍ പോക്കറ്റില്‍ കൈയിട്ടു. പക്ഷെ കൈ മാത്രമേ പുറത്തേക്ക് വന്നുള്ളൂ എന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ മുത്തുക്ക എണീറ്റു.
“പൈസ ഞാന്‍ കൊടുക്കാം. ഇന്നാ അമ്പത്‌ രൂപയുണ്ട്. ഒരു പാക്കെറ്റ് സിഗരറ്റും മുറുക്കാനും വാങ്ങിക്കോ”.മുത്തുക്ക എന്‍റെ നേരെ പൈസ നീട്ടി. ഹാവൂ ഒരു സെവെന്‍ അപ്പ്‌ മേടിക്കാന്‍ പൈസയായി എന്ന് സന്തോഷിച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ വീണ്ടും.
“ആ...അമ്പത് രൂപയുണ്ടല്ലേ..എന്നാ രണ്ടു പാക്കറ്റ്‌ സിഗരറ്റ്‌ വാങ്ങിക്കോ ട്ടോ. ഇനിയിപ്പോ ഞാന്‍ അതിനായി വേറെ പീടികയില്‍ കേറി ഇറങ്ങണ്ടല്ലോ.! മോനെ രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങിക്കോ ട്ടോ”
അയാളുടെ ട്ടോ കേട്ടപ്പോള്‍ മുഖത്തൊരു ട്ടോ പോട്ടിക്കാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്‌. ഒരു സെവെന്‍ അപ്പ്‌ വാങ്ങിക്കേണ്ടതിനാല്‍ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ മുത്തുക്കയെ നോക്കി. മുത്തുക്ക ഒന്ന് മതിയെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു.        
“ആ രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങിക്കോ”, മുത്തുക്കയും അയാളെ പിന്താങ്ങി. അതോടെ എന്‍റെ പ്രതീക്ഷ മുഴുവന്‍ അസ്ഥാനത്തായി.
ഞാന്‍ പോകുന്നതിനു മുമ്പ്‌ അയാള്‍ എന്നോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. “അല്ല മോനെ ഷാജിയെ ഒന്ന് വിളിക്കണല്ലോ. നമ്പര്‍ ഉണ്ടോ നിന്‍റെ കൈയില്‍”.
എന്‍റെ കൈയില്‍ നമ്പര്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ഷാജി അപ്പോള്‍ എന്തോ ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കോട്ടക്കല്‍ ആയിരുന്നു. ഉടന്‍ തന്നെ ഷാജിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ വിളിച്ച് ഷാജിയുടെ നമ്പര്‍ വാങ്ങി അയാള്‍ക്ക്  കൊടുത്തു. അയാള്‍ ഷാജിയെ ഞങ്ങളുടെ ടെലഫോണില്‍ നിന്നും  വിളിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ വിശദമായി അവതരിപ്പിച്ചു. ഷാജി ഉടന്‍ തന്നെ പുറപ്പെടാം എന്നറിയിച്ചു. അയാള്‍ ഫോണ്‍ വെക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് കേട്ടു:
“അപ്പൊ ശരി, ഷാജി നീ വരുന്നത് വരെ ഞാന്‍ ഇവിടെ തന്നെ വെയ്റ്റ് ചെയ്യും. നമ്മക്ക്‌ ഉടന്‍ തന്നെ പോകണം. നാളെ തന്നെ വിസ റെഡിയാക്കി പെട്ടെന്ന് സൌദിക്ക് പോകണം. എന്നാല്‍ വേഗം വാ..ഇനി വന്നിട്ട് കാണാം”.     
                ************************************************
     ഞാന്‍ സിഗരറ്റ്‌ വാങ്ങി വന്നപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അയാള്‍ ഡൈനിങ്ങ്‌ ഹാളില്‍ നിന്നും ചിറിയും തുടച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക്‌ വന്ന്  വീണ്ടും കസേരയിലേക്ക്‌ ചാഞ്ഞു. ഒപ്പം മുത്തുക്കയും. പിന്നീടയാള്‍, അയാളുടെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.   
“എന്‍റെ ഉമ്മാ പണ്ട് വല്യ പണക്കാരുടെ ഒരു കുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്നതാ. ചാവക്കാട്ടെ ഏറ്റവും വലിയ പണക്കാരായിരുന്നു  എന്‍റെ വല്യുപ്പാടെ തറവാട്ടുകാര്‍-ചോലക്കല്‍ തറവാട്ടുകാര്‍. കേട്ടു കാണും.  പണക്കാരനായ വല്യുപ്പക്കും വല്യുമ്മക്കും നാല് മക്കള്‍. ഇവരില്‍ ഒരേയൊരു മോളായി ഉമ്മയും. ഉമ്മയെ കല്യാണം കഴിച്ചത് പഴയ പണക്കാരനും വലിയ തറവാട്ടുകാരുമായ  അമ്പല വീട്ടില്‍ കുഞ്ഞവറാന്‍.  കുഞ്ഞവറാന്‍റെ ബാപ്പാക്ക് അന്നത്തെ കാലത്തെ വെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിലൂടെ കുറെ ഭൂമി സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നു.     കുഞ്ഞവറാനെ ഉമ്മാക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ കൂടി പണക്കാരന്‍ കൂടിയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍, കാമുകനായ കാസിം ഹാജിയെ മെല്ലെയങ്ങ് തഴഞ്ഞു. തഴഞ്ഞു എന്നല്ല ശരി, നമ്മടെ വല്യുപ്പക്ക് തുപ്പുമ്പോഴും തൂറുമ്പോഴും ബിസിനസ്‌ മാത്രമാണ് ചിന്ത. അപ്പോപ്പിന്നെ പണക്കാരനായ കുഞ്ഞവറാനു പകരം മൊഞ്ചുള്ള  കാസിം ഹാജിക്ക് കൊടുക്കോ ഇല്ലല്ലോ?”
“ഇല്ല, അല്ലേലും പഴയ തന്തമാര് പണം നോക്കിയെ മക്കളെ കെട്ടിക്കൂ, മക്കള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാണോ അല്ലയോ എന്നൊന്നും നോക്കുകേല”.മുത്തുക്ക ഇടയില്‍ കേറി.
    “കാസിം ഹാജിക്ക്‌ ഐശ്വര്യമുണ്ട്, പറമ്പുണ്ട്, പാടമുണ്ട് നല്ല നിലയിലൊക്കെ തന്നെയാണെങ്കില്‍ കൂടി, കുഞ്ഞവറാനെ വെച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ പണത്തിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഒരല്‍പം താഴെയായിരുന്നു. ഈ ഒരല്പത്തിനു മുന്നില്‍ നമ്മടെ വല്ല്യാപ്പ അല്പനായി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതീലോ. അങ്ങനെ കല്യാണം നടന്നു. ഉമ്മ പയ്യെ പയ്യെ കാസിമിനെ മറന്നു കുഞ്ഞവറാന്‍റെ കൂടെ കാലം കഴിച്ചു. പക്ഷെ, എന്ത് കാര്യം. ഉമ്മാക്ക് മക്കളുണ്ടാവുന്നില്ല. അവസാനം, കുഞ്ഞവറാന്‍ തോറ്റു സുല്ലിട്ട് ഉമ്മാനെ ഇടപാട് തീര്‍ത്തു. കുഞ്ഞവറാന്‍ കരുതിയത്‌ കുബുദ്ധി മാത്രം മതിയെന്നാണ്. അനക്ക് വല്ലതും തിരിഞ്ഞോ? ന്‍റെ മുത്തേയ്?
ഇല്ലല്ലോ? മുത്തുക്ക നിസ്സഹായതയോടെ തലയാട്ടി.
“ആ അതാണ് മോനെ രസം. നമ്മടെ കുഞ്ഞവറാന്‍ ഒരു തറ കുഞ്ഞവറാന്‍ തന്നെയായിരുന്നു കേട്ടോ. അയാള്‍ എങ്ങനെയാണ് ഉമ്മാനെ തട്ടിയെടുത്തതെന്നറിയോ? അതാണ്‌ രസം. കാസിം ഹാജിയും ഉമ്മയും തമ്മില്‍ ഇഷ്ടത്തിലാണെന്ന് ഈ ഹിമാറിനു നല്ലവണ്ണം അറിയാമായിരുന്നു. അപ്പൊ ഈ ഹിമാറിനു ഈ പെണ്ണിനെ കിട്ടില്ല എന്നുറപ്പായി. അപ്പോപ്പിന്നെ എന്താ ചെയ്തെന്നറിയോ? അങ്ങട് കളിച്ചു ഒരു കളി. ഈ ഹിമാറിന്‍റെ കൂട്ടുകാരനെ കാസിമിന്‍റെ കൂടെ വിട്ടു. ഈ കാസിമും കുഞ്ഞവറാനും പരസ്പരം അറിയില്ല കേട്ടോ. ഇങ്ങനെ കൂട്ടുകാരനെ കൂടെ വിട്ടിട്ട് എന്തുണ്ടായി എന്നറിയോ? അവര് കാസിമിന്‍റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും  ചോര്‍ത്തിയെടുത്തു. പക്ഷെ, എന്നിട്ടും കാസിമില്‍ നിന്നും നമ്മടെ ഉമ്മാനെ തെറ്റിക്കാന്‍ ഭാഗത്തിലുള്ള ഒന്നും ഇവര്‍ക്ക്‌ കിട്ടിയില്ല. അപ്പൊ, ഈ കൂടെ കൂടിയ കഴുത എന്ത് ചെയ്തു? കാസിമിനെയും കൂട്ടി ഒരു സ്ഥലം വരെ ഒരു അസ്മാഇന്‍റെ  പണി നടത്തുന്ന അല്‍പം മുറിവൈദ്യവും അറിയാവുന്ന ഒരു ഉസ്താദിനെ  കാണാന്‍ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടുപോയി. ഈ ഉസ്താദിനെ കാണാന്‍ പോയ കാര്യം ആരോടും പറയരുതെന്ന് ഈ കൂട്ടുകാരന്‍ കാസിമിനെക്കൊണ്ട് ശപഥം ചെയ്യിച്ചിരുന്നു. ചതിയും വഞ്ചനയും എന്തെന്നറിയാത്ത കാസിം അത് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. കാസിമും ഈ ബ്രുട്ടസും കൂടി
ആര്? മുത്തുക്ക എന്തോ അരുതാത്തത് കേട്ട മാതിരി ഒരു ചോദ്യം.
ഓ അനക്ക് മ്മടെ ബ്രുട്ടസിനെ തിരിഞ്ഞില അല്ലെ, മ്മടെ സീസറിനെ ചതിച്ച ബ്രുട്ടസ്‌ ഇല്ലെ ന്‍റെ മുത്തോ. അതന്നെ...
“അങ്ങനെ ഈ ബ്രുട്ടസും കൂടി ഉസ്താദിനെ കണ്ട് തിരിച്ചു വന്നു നിന്നത് നമ്മടെ ഉമ്മാടെ തുണിക്കടയുടെ മുന്നില്‍!! അഥവാ വല്ല്യാപ്പാടെ തുണിക്കട. പോരെ പൂരം. നമ്മടെ വല്ല്യാപ്പന്‍റെ പണിക്കാരന്‍ ഇത് കണ്ട് കാസിമിനോട് കാര്യം ചോദിച്ചു. കാസിം മിണ്ടിയില്ല. കാരണം കാസിം ബ്രുട്ടസിന് വാക്ക്‌ കൊടുത്തിരുന്നല്ലോ. ഈ ബ്രുട്ടസ് പക്ഷെ എന്ത് പണിയെടുത്തുവെന്നോ, ചോദിച്ചവരോടെല്ലാം പെണ്ണ് കാണാന്‍ പോയതാണെന്ന് പറഞ്ഞു. ഒപ്പം കാസിമിനോട് ഇത് ചോദിക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞു. കാരണം, പെണ്ണ് കാണാന്‍ പോയ കാര്യം ആരോടും പറയില്ലെന്ന് ഞാന്‍ അവനു വാക്ക്‌ കൊടുത്തതാ എന്നും പറഞ്ഞു പിടിപ്പിച്ചു. എങ്ങനെയുണ്ട് ബ്രുട്ടാസിന്‍റെ ബുത്തി...
മുത്തോ അനക്ക് ബോറടിക്കുന്നുണ്ടോ? 
ഇല്ലില്ല, നിങ്ങള്‍ പറ...മുത്തുക്ക ക്ഷമയോടെ തലയാട്ടി.
അങ്ങനെ ചുരുക്കത്തില്‍ ഈ വാര്‍ത്ത‍ നമ്മടെ ഉമ്മാടെ ചെവിയിലുമെത്തി. അങ്ങനെ ഉമ്മ കാസിമിനോട് മിണ്ടാതെയായി. കാസിമിന് ഇതിന്‍റെ കാരണം ഒട്ടും മനസ്സിലായുമില്ല. കാസിമിനെ അത്രക്കങ്ങു ബോധിക്കാതിരുന്ന നമ്മടെ ബിസിനെസ്മാന്‍ വല്ല്യാപ്പ ഉടന്‍ തന്നെ മറ്റൊരാലോചനക്ക് കോപ്പ് കൂട്ടി. ഉമ്മ അതിനെ എതിര്ക്കില്ലെന്ന് വല്ല്യാപ്പക്ക് നല്ല ബോധ്യമായിരുന്നു.
ഇത് മണത്തറിഞ്ഞ നമ്മടെ കുഞ്ഞവറാന്‍ എന്ത് ചെയ്തെന്നറിയോ? ഉടന്‍ തന്നെ ഒരു ബ്രോക്കറിനെ കല്യാണാലോചനയുമായി നമ്മടെ വല്ല്യാപ്പാടെ അടുത്തേക്ക് വിട്ടു. പെട്ടെന്ന് മറുപടി വേണമെന്ന് ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി നമ്മടെ ബ്രോക്കര്‍ മെല്ലെ പിന്‍വലിഞ്ഞു. അങ്ങനെ... വല്ല്യാപ്പ ഉമ്മാട് കാര്യം പറഞ്ഞു. ഉമ്മ എതിര്‍ത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ രണ്ടു കൂട്ടരും പരസ്പരം കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. കുഞ്ഞവറാന്‍ കളിച്ചു ജയിച്ചു. കാസിം കളിയെന്തെന്നറിയാതെ തോറ്റു.
“എന്നിട്ട്? മുത്തുക്ക ബാക്കി കേള്‍ക്കാനുള്ള ആവേശത്തിലായിരുന്നു.
“എന്നിട്ടെന്താവാന്‍ നമ്മടെ കാസിം കൊറേ കരഞ്ഞു പിഴിഞ്ഞ് നടന്ന് കാലം കഴിച്ചു. അവസാനം വേറെ പെണ്ണിനെ കെട്ടി. പക്ഷെ, ഇന്‍റെ മുത്തോ ഇവിടെയാണ്‌ നമ്മള്‍ പടച്ചോന്‍ ഉണ്ട്ന്ന് ചിന്തിക്കണ്ടത്. ഈ കുഞ്ഞവറാന്‍ കഴുത ഇത് ചിന്തിച്ചില്ല. പടച്ചോനെ മറന്ന് കളിച്ചു. പക്ഷെ, പടച്ചോന്‍ വിടോ? വിടില്ല, വിട്ടില്ല. ഒരു പിടിത്തം അവന്‍റെ അണ്ടകടാഹത്തില്‍ തന്നെ. അവന്‍റെ അണ്ഡവും നമ്മടെ മ്മാടെ ബീജവും അല്ലെങ്കില്‍ ഉമ്മാടെ ബീജവും അവന്‍റെ അണ്ഡവും ഒത്തു ചേരുന്നില്ല. ന്നിട്ടോ? കുട്ടിണ്ടാവണില്ല. കുഞ്ഞവറാന്‍ എത്ര കുത്തിമറിഞ്ഞു നോക്കീട്ടും ഫലം ണ്ടായില്ല. കണ്ട വൈദ്യരെയും ഡോക്ടറെയും എല്ലാം മാറി മാറി നോക്കി. ഒരു രക്ഷയുമില്ല. അവസാനം തോറ്റു സുല്ലിട്ട് ഉമ്മാനെ അങ്ങട് മൊഴി ചൊല്ലി.
ഇപ്പൊ നിനക്ക് മനസ്സിലായോ? പൊട്ടനെ ചട്ടന്‍ ചതിച്ചാല്‍ ചട്ടനെ മ്മടെ പടച്ചോന്‍ ചതിക്കും. പഴമക്കാര്‍ പഴഞ്ചൊല്ല് ഉണ്ടാക്കീത്‌ നിനക്കും എനിക്കും ഒരു ഉപകാരമായിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതീട്ടാ..
അവസാനം വല്ല്യാപ്പ കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു കാലു പിടിച്ച് കാസിം ഭായിയുടെ രണ്ടാം ഭാര്യയായി ഉമ്മാനെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടു. കാസിം ഭായി അഥവാ നമ്മടെ ബാപ്പ ആളു മോശല്ലാട്ടോ..നമ്മടെ ഉമ്മ ഒന്നൊന്നായി ആറു മക്കളെ പെറ്റിട്ടില്ലേ! ഈ കുഞ്ഞവറാന്‍റെ തറവാടും ഇങ്ങനെ ആട് പട്ടമേല്‍ തൂറും പോലെ പെറ്റ് പെരുകിയതാ. നമ്മടെ ഇട്ടാവട്ടത്‌ മാത്രമാണ് കുഞ്ഞവറാന്‍റെ തറവാട് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതെങ്കില്‍ കൂടി, നമ്മടെ വല്ല്യാപ്പാക്ക് അത് വല്യ ഒരു കാര്യമായിരുന്നു. പക്ഷെ, വല്ല്യാപ്പ അവസാനം പാഠം പഠിച്ചു പോയി. സ്നേഹമാണഖിലസാരമൂഴിയില്‍...എന്നല്ലേ കവി പാടിയത്.  
......................ആ.....ചരിത്രം പറഞ്ഞ് ബോറായോ, ഇനി മക്കടെ കാര്യം പറയാം. ഞാന്‍ പറഞ്ഞല്ലോ ആറു മക്കള്‍. ഈ ആറു മക്കളും നല്ല നിലയില്‍. ഞാന്‍ മാത്രം ഉമ്മാടെ കമ്പനിയും കാര്യങ്ങളും നോക്കി നടത്താനായി ഉമ്മാടെ കൂടെ തന്നെ കൂടി. മൂത്ത രണ്ടു മക്കളും ഡോക്ടര്‍മാര്‍, ഒരുത്തന്‍ വക്കീല്‍, പിന്നെയൊരുത്തന്‍ മാനേജര്‍, ഒരേയൊരു മകളെ തൃശൂരിലെ ഒരു പണച്ചാക്കുകാരന്‍ കല്യാണം കഴിച്ചു കൊണ്ട് പോയി. പിന്നെ ഒരു മോന്‍...
ഇപ്പൊതന്നെ ആറായല്ലോ? മുത്തുക്ക ഇടയില്‍ കയറി.
ഉവ്വോ ആറായോ, ആ...അത് പറയാന്‍ വിട്ടു പോയി ഞങ്ങള്‍ ഏഴു മക്കളാ...അതില്‍ ഒരുത്തന്‍ ന്‍റെ മുത്തോ..........അതോര്‍ക്കുമ്പോ ഇപ്പോഴും എന്‍റെ കണ്ണ് നിറയും. പടച്ചോന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ വാരിക്കോരി തന്നിട്ട് ഇങ്ങനെയൊന്ന് പകരമായി എടുക്കുമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. നല്ല ചോരത്തിളപ്പുള്ള യുവാവായിരിക്കെ അവന്‍ ഞങ്ങളെ വിട്ട് പിരിഞ്ഞു പോയി. അയാള്‍ കുറച്ചു നേരത്തേക്ക്‌ മൌനിയായി. മുത്തുക്ക മെല്ലെ കണ്ണ് തുടച്ചു.
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു: പിന്നെ അതെല്ലാം മറന്ന് ഞങ്ങള്‍ ആറു മക്കളും ഒത്തൊരുമയോടെ ഉമ്മാടെ വാക്കും കേട്ട് സുഖ സുന്ദരമായി ജീവിക്കുന്നു. ഉമ്മ പറഞ്ഞാ ആര്‍ക്കും എതിര്‍ വാക്കില്ല. കൊച്ചി മജിസ്ട്രേറ്റ് വരെ ഉമ്മാടെ മുന്നില്‍ എതിര്‍ത്തൊരു വാക്ക്‌ പറയില്ല. അറിയോ.?”
“ഇല്ല”....ഞാന്‍ ഇടയില്‍ കേറി പറഞ്ഞു. അയാള്‍ കണ്ണട താഴോട്ടുതിര്‍ത്ത് അതിനു മേലെക്കൂടി എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി.
എന്‍റെ തര്‍ക്കുത്തരം കേട്ട മുത്തുക്ക എന്നോട് അകത്തേക്ക് പോകാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് പോയി.
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു. “ഷാജി പറയുന്നത് അവന് ലൈസെന്‍സ് ഇല്ലെന്നാണ്. പക്ഷെ, അതൊന്നും ഒരു വിഷയമല്ല, ഉമ്മാടെ വണ്ടീല്‍ ഡ്രൈവിംഗ് പഠിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ...ലൈസെന്‍സ് നാളേക്ക് നാളെ റെഡിയാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. കുറച്ചു പൈസ വേണ്ടി വരും. ആര്‍ ടി ഓ ഞമ്മന്‍റെ ആളാ അറിയോ.?”
അപ്പോഴേക്കും ഷാജിയുടെ ഉമ്മ ആമിനത്താത്ത, ഞങ്ങളുടെ അമ്മായി  കയറി വന്നു.
മുത്തുക്ക അമ്മായിയെ അയാള്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. “ഇതാണ് ഷാജീടെ ഉമ്മ”,     
ആണോ അയാള്‍ എന്തോ അത്ഭുതം കണ്ട മാതിരി ഒരു ചോദ്യം. “എന്തായാലും നിങ്ങടെ മോന് ഭാഗ്യംണ്ട് കേട്ടോ, അല്ലെങ്കില്‍ കൂറ്റനാട് വരാനും മുത്തുണ്ണിയെ കാണാനും ഈ വിസ ഇങ്ങടെ മോന് തന്നെ ലഭിക്കാനും പടച്ചോന് അനുഗ്രഹിച്ചല്ലോ!!”
അപ്പോഴേക്കും ളുഹര്‍ ബാങ്ക് വിളി കേട്ടു. മുത്തുക്ക നിസ്കരിക്കാന്‍ പോയി. അയാള്‍ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് നിസ്കരിക്കാന്‍ ആയിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. വല്യ പണക്കാരനല്ലേ, സമയം വെച്ച് നിസ്കരിക്കുന്ന ആളായിരിക്കും എന്നും തോന്നി.
നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ഊണ് കഴിക്കാന്‍ തയാറായി. അമ്മായി അടുക്കളയില്‍ ഉമ്മയോടും ഇത്താത്താരോടുമൊപ്പം ചേര്‍ന്നു. പിന്നെ അടുക്കളയില്‍ അയാള്‍ക്ക് വിഭവങ്ങള്‍ ഒരുക്കാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു സ്ത്രീകള്‍. അവര്‍ ഇടക്കിടക്ക്‌ പരസ്പരം പറയുന്നുണ്ട്. “വല്യ പണക്കാരനാ.. പക്ഷെ അയാളെ കണ്ടാലോ അഞ്ചു കായിക്കില്ല. ഇന്നലെ പീടികത്തിണ്ണയിലാ കിടന്നതത്രേ..അയാള്‍ക്ക്‌ പണക്കാരനാണെന്നുള്ള ഭാവം ഒട്ടും ഇല്ലാട്ടോ,, അയാളുടെ നല്ല മനസ്സാ.. വേറെ വല്ലവരും ആയിരുന്നെങ്കില്‍ കാശു വാങ്ങാതെ വിസ തരോ”
വല്ലതും ആയോ? അടുക്കള വാതില്‍ക്കല്‍ ഇവരുടെ കുശു കുശുപ്പ്‌ കേട്ട് നിന്ന ഞാന്‍ ഇടയില്‍ കയറി ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പൊ ശരിയാക്കിത്തരാം..”-അവര്‍ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ എല്ലാം റെഡി. നമ്മുടെ അതിഥി തീന്‍മേശയില്‍ ആഗതനായി. മുത്തുക്കയും അയാളോടൊപ്പം ഇരുന്നു. പ്രായം ചെന്നവരുടെ കൂടെ വലിഞ്ഞു കേറിയിരുന്ന് കുരുത്തക്കേട് വാങ്ങിക്കണ്ട എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ റൂമിലേക്ക്‌ തന്നെ പോയി.
എന്‍റെ രൂമിലിരിന്ന് തന്നെ അയാളുടെ വീരഗാഥകള്‍ കേള്‍ക്കാം. അയാള്‍ ഉമ്മയുടെ പഴയകാല വീരേതിഹാസങ്ങള്‍ വിളമ്പുകയാണ്. എല്ലാം രസകരമായ കഥകളായത് കൊണ്ടാവാം മുത്തുക്ക പുട്ടിന് തേങ്ങാപ്പീരയെന്ന പോലെ മൂളുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ വീണ്ടും ഉമ്മറത്തിണ്ണയില്‍ വന്നിരുന്നു. ഒപ്പം മുത്തുക്കയും. സമയം രണ്ടു മണിയോടടുക്കുന്നു. വീണ്ടും കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരിക്കെ, ഷാജി കയറി വന്നു. ഷാജി അയാള്‍ക്ക് സലാം പറഞ്ഞു. ഒപ്പം എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി ഒരു ചമ്മിയ ചിരിയും ചിരിച്ചു. അവന്‍ എന്തോ ഒരു ഹാലിലാണ് വന്നു കേറിയിട്ടുള്ളത്. അവന്‍റെ കിതപ്പ് കണ്ടാല്‍ തോന്നും, കോട്ടക്കല്‍ നിന്നും ഇതുവരെ ഓടിയിട്ടാണ് വന്നതെന്ന്.
അയാള്‍ പെട്ടെന്ന് കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. “അപ്പൊ ഷാജി പറഞ്ഞതെല്ലാം ഓര്‍മ്മയുണ്ടല്ലോ, ഞമ്മടെ ഉമ്മാടെ കമ്പനിയാണ്, നിന്നെ എനിക്ക് ബോധിച്ചു, അപ്പൊ നീ തന്നെ ഡ്രൈവറായി വേണം, ഇത് ഒരു ഡ്രൈവറുടെ ജോലിയല്ല ശരിക്ക്, ഉമ്മാക്ക് വിശ്വസ്തനായ ഒരാളെ കൂടെ വേണം, കമ്പനിയില്‍ പോണം, വരണം, ബാങ്കില്‍ പോണം, ഇതിനെല്ലാം വിശ്വാസമില്ലാത്തവരെ കൂടെ കൂട്ടിയാല്‍ പിന്നെ ഉമ്മയെ അവര്‍ കൊന്നു കളഞ്ഞു കാശും കൊണ്ട് പോകും, മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ?
മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ എന്ന ആ ചോദ്യം ഷാജിക്ക്‌ കഠിനമായിത്തോന്നി. എങ്കിലും അവന്‍ മെല്ലെ തലയാട്ടി.
അയാള്‍ പിന്നെ മുത്തുക്കാടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു, “മുത്തൂ നിനക്കറിയോ, ആരെയും വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കാലമാ,, മനുഷ്യന്മാര്‍ പൈസക്ക്‌ വേണ്ടി എന്ത് തോന്നിവാസവും കാട്ടും,, അത് കൊണ്ടാ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ നല്ല സ്വഭാവവും ആത്മാര്‍ത്ഥതയുമുള്ള ആളെ തന്നെ വേണമെന്ന് തോന്നിയത്‌”.
“അപ്പൊ ഇനി വിസ അടിക്കാന്നാളെ തന്നെ പോണം. ഷാജി വരണമെന്നില്ല, പാസ്പോര്ട്ട് കോപ്പി കൊണ്ട് വന്നത് ഇങ്ങു തന്നേക്ക്,  പിന്നെ നാളെ ഞായറാഴ്ച, കോടതി ലീവാ, അപ്പൊ പിന്നെ മജിസ്ട്രേട്ടിന്റെ വീട്ടില്പോയി നമ്മടെ കമ്പനി ലൈസെന്സ് വെച്ച് അറ്റസ്റ്റ് ചെയ്യണം. അതിനു കുറച്ചു കാശു വരും. ഒരു മുന്നൂറു രൂപ വരും. അത്ര മാത്രം. എന്‍റെ  കൈയില്ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്ഞാന്കൊടുത്തേനെ, പിന്നെ നിങ്ങള്ക്ക്തരാന്ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കില്മാത്രം തന്നാല്മതി. ഞാന്മറ്റന്നാള്ഉമ്മാനെ കണ്ടു കാശു വാങ്ങി അടുത്ത ആഴ്ച റെഡിയാക്കാം. എന്തെ?

അത് കുറിക്കു കൊണ്ടു. ഷാജിയുടെ കൈയില്പൈസയില്ല. എങ്കില്കൂടി അവന്‍ മുത്തുക്കയെ നോക്കി ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി. അത് കണ്ട പാടെ മുത്തുക്കാക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഇക്ക വേഗം മുന്നൂറു രൂപയെടുത്ത് ഷാജിക്ക്‌ കൊടുത്തു.
ഷാജി അതയാള്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി. പക്ഷെ, അയാള്‍ അത് വാങ്ങാതെ പറഞ്ഞു. “ഷാജി, ആ പൈസ നിന്‍റെ ഉമ്മാടെ കൈയില്‍ കൊടുക്ക്, നല്ലൊരു കാര്യത്തിനാണ്. അപ്പൊ ഉമ്മ മനസ്സറിഞ്ഞ് പൊരുത്തപ്പെട്ട് തരട്ടെ, അതാണ്‌ അതിന്‍റെ ഒരു ശരി”.
“ഉമ്മാ ആ പൈസ വേടിക്ക്‌”.  അയാള്‍ ഷാജിയുടെ ഉമ്മായോടായി പറഞ്ഞു, അമ്മായി ഉടന്‍ തന്നെ പൈസ വാങ്ങി അയാളുടെ നേരെ നീട്ടി.
“ബിസ്മി ചൊല്ലിയിട്ടു ഇങ്ങു തന്നോളൂ” അയാള്‍ കൈ നീട്ടി.  
അമ്മായി ബിസ്മി നീട്ടി ച്ചൊല്ലി പൈസ അയാള്‍ക്ക് കൊടുത്തു. അയാള്‍ പൈസ പോക്കറ്റില്‍ ഇടുന്നതിനിടെ പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഷാജി അടുത്ത ആഴ്ച കുന്നംകുളത്ത് താജ്‌ ഹോട്ടലില്‍ വരണം. അതും ഞങ്ങളുടെ ഹോട്ടലാ... അവിടെ വന്നു റഹീംക്കയെ അന്വേഷിച്ചാല്‍ അവര്‍ വിസയുടെ കോപ്പി എടുത്തു ഷാജിക്ക്‌ തരും.  വിസയും പാസ്പോര്‍ട്ട് കോപ്പിയും ഞാന്‍ അവിടെ കൊടുക്കാം.” ഒരല്‍പനേരം അയാള്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ഷാജിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

എങ്കില്‍ ഷാജി പൊക്കോളൂ,, ഞാന്‍ അടുത്ത ബസിനു തന്നേ പുറപ്പെടാം. കൊച്ചിയിലെത്തി മജിസ്റ്റ്രേറ്റ്നെ കണ്ട് കൈയോടെ ഇത് ശരിയാക്കി എടുക്കണം. പിന്നെ ജോലിയില്‍ കയറിയാല്‍ ചുറുചുറുക്കോടെ എല്ലാം ചെയ്യണം. മനസ്സിലായോ?

ഓ ഉവ്വേ ഷാജി നീട്ടി മറുപടി കൊടുത്തു. താന്‍ ഒരു കേമനാണെന്ന ഭാവത്തില്‍.
ഇയാള്‍ പിന്നെ എന്‍റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഞാന്‍ കരുതി, അടുത്ത വിസ എനിക്കായിരിക്കും എന്ന്. പക്ഷെ, അത് വിസക്കായിരുന്നില്ല. അയാള്‍ക്ക് അടുത്ത ബസിന് പോകണം, കൂറ്റനാട്ടെക്ക് അടുത്ത ബസ്‌ എപ്പോഴാണെന്ന് അറിയണം.
ഇതെല്ലാം കാണാപ്പാഠമായിരുന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, 3.00 മണിക്ക് ഒരു ബസ് ഉണ്ട്. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍.3.30നു അടുത്ത ബസ്‌.
അയാള്‍ പെട്ടെന്ന് ചാടിയെണീറ്റു. “ഇല്ല, 3.30 വരെ നിക്കണില്ല, അടുത്ത ബസിനു തന്നെ പോകാം. കൊച്ചിയില്‍ എത്താനുള്ളതാ...അപ്പൊ ശരി, എല്ലാവരും എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിക്കണം. നിങ്ങടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ് എന്‍റെ മുതല്‍ക്കൂട്ട്. നിങ്ങള്‍ക്കറിയാലോ, കാശു വാങ്ങാതെ, ആളുകളെ വിസക്ക്‌ കൊണ്ട് പോവാന്‍ ഇക്കാലത്ത് ആരും തയാറാവില്ല. പക്ഷെ, ഞാന്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യണത്, ഒരാള്‍ രക്ഷപ്പെട്ടാല്‍, നന്നായല്ലോ എന്ന് കരുതീട്ടാ...എന്നാ വരട്ടെ... അസ്സലാമുഅലൈക്കും”.
അയാള്‍ ഇറങ്ങി പടി കടക്കലും ബസ്‌ വന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അയാള്‍ ചാടിക്കേറി, പിന്നെ പുറത്തേക്ക് തലയിട്ട് എല്ലാവരെയും നോക്കി ചിരിച്ച് കൊണ്ട് കൈവീശിക്കാണിച്ചു.
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. അയാള്‍ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം ഷാജി അന്ന് അത്തറും പൂശി ചുണക്കുട്ടനായി കുന്നംകുളത്തിന് വെച്ച് പിടിപ്പിച്ചു. അന്ന് മുഴുവന്‍ ഷാജി ‘കരകാണാ കടലല മേലേ’ എന്ന പാട്ടും പാടിയാണ് നടന്നിരുന്നത്. അങ്ങനെ പ്രതീക്ഷകളോടെ, കുന്നംകുളത്തിന്‍റെ വിരിമാറില്‍ ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്തു. താജ്‌ ഹോട്ടല്‍ തേടിപ്പിടിച്ചു കടയുടമയെ കണ്ടെത്തി.  
വളരെ ഗൌരവത്തോടെ ഞാന്‍ ഷാജിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു. ആണോ എന്ന് കടയുടമ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.അത് ഷാജിക്കത്ര പിടിച്ചില്ല എങ്കില്‍ക്കൂടി ക്ഷമയോടെ കാര്യം പറഞ്ഞു: “ആ പിന്നെ ഞാന്‍ നിങ്ങടെ മുതലാളി റഹീംക്ക പറഞ്ഞിട്ട് വരികയാ..
ഇത് കേട്ടതും ആ കടയുടമ ബാക്കി ഇങ്ങോട്ട് പറയാന്‍ തുടങ്ങി.
“അയാളുടെ ഉമ്മാടെ കമ്പനിയില്‍ ഡ്രൈവര്‍  ജോലിക്കല്ലേ? പത്തഞ്ഞൂറു തൊഴിലാളികള്‍ ഉള്ള അയാടെ ഉമ്മാടെ കമ്പനിയില്‍....സൌദിയില്‍ അല്ലെ?
ഷാജിക്ക്‌ ആശ്വാസമായി, എല്ലാം കറക്റ്റ്, അപ്പൊ വിസ റെഡി, അവന്‍ മനസ്സില്‍ സന്തോഷിച്ചു. അവന്‍ ആവേശത്തോടെ: “ആ അതെ”
കടയുടമ: “എത്ര കൊടുത്തു”
ഷാജി: എന്തിന്?
കടയുടമ: “അയാള്‍ക്ക്‌ എത്ര കൊടുത്തൂന്ന്?
ഷാജി: “മുന്നൂറു രൂപ കൊടുത്തു കേട്ടോ!! അവന്‍ മുന്നൂറു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ വായ കുറെ വലുതാക്കി കാണിച്ചു. പൈസ കൊടുത്തത്‌ കുറഞ്ഞാലും പറയുമ്പം കുറയണ്ട.  
കടയുടമ: “ അപ്പൊ അത്രേ പോയുള്ളൂ അല്ലെ, ന്നാ മോന്‍ പടച്ചോന് സ്തുതി പറഞ്ഞു മെല്ലെ, ദാ ആ പോണ് പട്ടാമ്പി വണ്ടി, അതില്‍ കേറി പൊക്കോ...ഡാ മോനെ നിന്‍റെ ഭാഗ്യം ന്ന് പറയാട്ടാ....ഇവടെ ഇതും പറഞ്ഞ്ങാണ്ട് ഇപ്പൊ എത്ര പേരാ വരണതെന്നറിയോ....അവരൊക്കെ കൊടുത്തത്‌, ആയിരവും പതിനായിരവുമാ....മുന്നൂറും ഇരുന്നൂറും അല്ല. ആ നായിന്‍റെ മോനെ ഒന്ന് കയ്യില്‍ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ അവന്‍റെ എല്ലും തോലും ഞാന്‍ സൂപ്പ്‌ വെച്ച് ഇവിടെ വിറ്റേനേ”” കടയുടമ രോഷമടക്കാന്‍ പാടുപെട്ടു.
മുന്നൂറു പോയതിനേക്കാള്‍ ഷാജിക്ക്‌ അപ്പോള്‍ വിഷമം തോന്നിയത്‌, താന്‍ കൊടുത്ത സംഖ്യ കുറഞ്ഞു പോയല്ലോ എന്നായിരുന്നു. കാരണം അയാള്‍ അതിനെ അത്രക്കഞ്ഞു പുച്ചിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ?
ഷാജി : “അപ്പോള്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം പിന്നെ ആരുടെ കഥയാ...?അയാളുടെ കഥ മുഴുവന്‍ പറഞ്ഞു കേട്ട ഷാജി കൌതുകത്തോടെ കടക്കാരനോട് ചോദിച്ചു.
കടക്കാരന്‍: എടൊ, അയാള്‍ നിങ്ങളുടെ ചുറ്റു വട്ടത്തു തന്നെയുള്ള കഥയാ പറഞ്ഞത്‌. ഇയാള്‍ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം ഇങ്ങനെ ആ നാട്ടിലെ തന്നെ വ്യത്യസ്തമായ കഥകളാ  പറയുക. അയാള്‍ ഒരു ദിവസം കൂറ്റനാട്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്‌. അവിടുത്തെ ആരുടെയെങ്കിലും ചരിത്രം ഒപ്പിച്ചെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് അത് തന്നെ ധാരാളമാണ്”.
പിന്നെയൊന്നും ചോദിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ അവന്‍ അടുത്ത വണ്ടിക്ക് തിരിച്ചു കേറി വീട്ടിലെത്തി ബെഡ്ഡില്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്നു. ഉമ്മ ഷാജിയോട് കാര്യം തിരക്കി.
ഷാജി: “ഉമ്മാ സൌദിയില്‍ പോയാല്‍ പിന്നെ ഇനി ഇങ്ങളെയൊക്കെ എന്നാ കാണാന്‍ പറ്റാ, അതോണ്ട് ഞാന്‍ പോവണ്ടാന്നു തീരുമാനിച്ചു”
ഉമ്മ: “ എന്നാലും എന്‍റെ മോന്‍ സ്നേഹമുള്ളവനാ....”
പക്ഷെ, ഷാജിക്ക്‌ ഈ രഹസ്യം ഇട്ടു മൂടി വെക്കാന്‍ ഒരു പാത്രമില്ലായിരുന്നു. എങ്ങനെയോ എല്ലാം പുറത്തായി. കഥയെല്ലാം അറിഞ്ഞ മുത്തുണ്ണി അളിയന്‍ ഷാജിയെ കണ്ടു: “ഷാജിയെ.....എന്നാഡാ  ഗള്‍ഫില്‍ പോണത്‌?
ഷാജി: “അളിയാ കൂറ്റനാട്‌ വന്നടിയുന്ന പാമ്പിനെയും പഴുതാരയെയും  ഇവിടെ നിന്ന് കക്കാട്ടിരിയിലേക്ക്‌ തന്നെ തെളിച്ചു വിടണം.കേട്ടോ? 
******************ശുഭം **********************